GameHorizon.gr

Blasphemous Review – Η Βλασφημια Θα Ειναι να μην Παιξετε

Φοβάμαι να πω “game of the year” γιατί μπορεί να βγει κάτι καλύτερο στην πορεία, αλλά το Blasphemous είναι μακράν το καλύτερο platformer που έχω παίξει ποτέ μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, είναι και το καλύτερο Dark Souls που έχω παίξει ποτέ μου.

Story

Είστε ο “Μετανοών” (“Penetant One”), ένας knight με ελαφρώς γελοίο κράνος, σε ένα σύμπαν που θυμίζει Μεσαίωνα επί Ιεράς Εξέτασης, με έναν έντονο θρησκευτικό υποτόνο να σκιάζει τα πάντα. Η θρησκεία του Blasphemous στηρίζεται στο “Miracle”, το οποίο ενσαρκώνεται με διάφορους τρόπους, οι οποίοι ξεκινούν με ίαση, μεγάλωμα δέντρων, νεκρανάσταση και καταλήγουν σε μεταμόρφωση των πιστών σε τέρατα, κατάρες αθανασίας, εκρήξεις στάχτης οι οποίες αποτεφρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Η εντύπωση που μου άφησε το Miracle είναι οτι πρόκειται περισσότερο για μια δύναμη από το διάστημα, της οποίας τις ιδιότητες οι πιστοί του Blasphemous έχουν θεοποιήσει, προσποιούμενοι οτι είναι θείο έργο αντί για ανεξέλεγκτο κακό, σε στιλ ραδιενέργειας (με λογική κόμικ πάντα).

Blasphemous (25)

“Δεν είναι ο Ιησούς. Είναι το European ripoff. Ο… Night Jeezus.”

Ως ο Penetant One, σκοπός σας είναι να εξαγνίσετε όσους έχουν γίνει corrupted από το Miracle, με κυριότερο έναν παπά τον οποίο θα βλέπετε σε cinematics από την αρχή σχεδόν του παιχνιδιού. Γενικά το κλίμα του Blasphemous θυμίζει πολύ Dark Souls, αλλά στο πιο… “Ονειρικό” πιστεύω είναι η λέξη; Υπάρχει μια διαρκής αίσθηση ματαιότητας και φθοράς, η οποία όμως σας φαίνεται πραγματική και όχι pretensious bullsh!t, κυρίως ίσως επειδή το Blasphemous δεν έχει σε κάθε γ@μημένο NPC ένα γελάκι μαύρου χιούμορ όπως κάνουν κάποια άλλα κακοφτιαγμένα games ονόματα-δεν-λέμε, αλλά αντίθετα κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος μια θλιβερή, σοβαρή ατμόσφαιρα.

Blasphemous (12)

Possibly το καλύτερο boss fight στο game, παρόλο που οπτικά “λέει” το λιγότερο απ’όλα.

Gameplay

Αν έχετε παίξει ποτέ Castlevania ή τα πρώτα Metroid, το Blasphemous είναι αυτό στο πιο καλοφτιαγμένο, και με απίστευτη αισθητική. Για τους υπόλοιπους, παίζει ως platformer με έντονο hack&slash. Κινείστε σε ένα open world πρακτικά, όπου ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορείτε να γυρίσετε σε προηγούμενα levels, ή να ξεκλειδώσετε shortcuts που σας οδηγούν από το ένα level στο άλλο, χρησιμοποιώντας τα νέα αντικείμενα και ability σας. Είναι από τις πιο άρτιες εκτελέσεις αυτής της λογικής που έχω δει, όπου θα αφήνετε μια ανάσα ανακούφισης κάθε φορά που θα καταλαβαίνετε οτι δε θα χρειαστεί να ξαναπεράσετε από τα εκατό δαιμόνια με τα μπλε μάτια για να γυρίσετε στη βάση σας.

Blasphemous (30)

Ο δρόμος για το άθλιο Graveyard Peaks.

Speaking of δαιμόνια, το combat είναι από τα μεγαλύτερα ατού του τίτλου. Αντίθετα με τη συντριπτική πλειοψηφία των platformer,ο “Penetant One” μπορεί να περνάει μέσα από τους περισσότερους αντιπάλους χωρίς να δέχεται damage, με μόνο τις επιθέσεις τους να σας χτυπάνε. Οι αντίπαλοι είναι ο καθένας ξεχωριστός στο σχεδιασμό του, και όλοι χρησιμοποιούν ένα και μοναδικό attack ξεχωριστό για τους ίδιους, που σημαίνει οτι σίγουρα ξεχωρίζετε ενστικτωδώς που πρέπει να κάνετε dodge, πού deflect, και που parry.

Αυτές οι επιλογές στα approach είναι που κάνουν τα boss fight από τα μεγαλύτερα ατού του τίτλου, πέρα βέβαια από το εφιαλτικό, δημιουργικότατο design τους. Τα περισσότερα bosses θα σας κάνουν με τα κρεμμυδάκια, μέχρι να μάθετε, οργανικά, τις 3-4 κινήσεις που έχει το καθένα τους και πώς πρέπει να αποκρούεετε την κάθε μία (επίσης πριν από κάθε μεγάλο boss fight έχει checkpoint, οπότε δεν αγχώνεστε ποτέ οτι θα πρέπει να ξεκινήσετε φτου κι απ’την αρχή αν πεθάνετε).

Τα health upgrade σας. Έχω την εντύπωση οτι μου ξέφυγε ένα στο playthrough μου. Έφτασα το game μόλις 87% after all.

Βέβαια το enemy design δεν είναι πάντα ιδανικό. Ένα συγκεκριμένο είδος enemies, οι bell ghosts, καθώς και δύο από τα bosses (το τεράστιο κεφάλι της μοναχής και το τελικό boss) είναι τόσο άθλια σχεδιασμένα που θα βρίζετε θεούς και δαίμονες. Αυτοί οι 3 enemies, σε συνδυασμό με 2 συγκεκριμένα σημεία όπου το platforming είναι απλώς ηλίθιο, με έκαναν σχεδόν να παραιτηθώ, πολλές φορές. Πιο συγκεκριμένα οι Bell Ghosts έχουν άθλια hitboxes, με αποτέλεσμα οι μισοί να ορθώνονται πάνω απ’το πάτωμα αλλά οι attacks σας να περνάνε από μέσα τους γιατί βρίσκονται ένα εκατοστό πιο κάτω από το hitbox τους, το κεφάλι της μοναχής καταλήγει να θυμίζει σκηνή από bullethell shooter από τη στιγμή που κάνει Summon το δεύτερο χέρι της, ενώ το τελικό boss για κάποιο λόγο βασίζεται σχεδόν τελείως στο RNG, με πλατφόρμες να κάνουν spawn τυχαία, attacks να επιλέγονται τυχαία, και βέβαια stunlocks όπου δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε γιατί απλώς έκατσαν πολλά aoe attacks από γύρω σας.

Για ένα εξίσου εντυπωσιακό platformer με το Blasphemous, διαβάστε το Eagle Island review μας.

Blasphemous (2)

“Eat a dick, gravity.” (η δεύτερη πιο εκνευριστική περιοχή του παιχνιδιού, μετά τα Graveyard Peaks)

Τα από πάνω πάντως, αποτελούν εξαιρέσεις. Κατά γενικό κανόνα, οι αντίπαλοι του Blasphemous, και ειδικά τα bosses, είναι απολαυστικά στο ξυλίκι, και θα αποκτάτε οργανική εμπειρία πολεμώντας τα, νιώθοντας οτι γίνεστε καλύτεροι. Το combat αποτελεί και το μεγαλύτερο μέρος του Blasphemous, με το platforming να έρχεται δεύτερο, ενώ σε μερικές περιοχές αγνοείται σχεδόν τελείως, πέρα από τα πολύ βασικά. Κατά γενικό κανόνα, όπως και με το enemy design, το Blasphemous κάνει εξαιρετική δουλειά με το platforming, προσφέροντας στιγμές αδρεναλίνης, όπου γίνεται rewarded το skill και οι ικανότητές σας, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνετε τα απίστευτα visuals των γραφικών σε συνδυασμό με τη θλιβερή, ισπανική μουσική.

Το οπτικά εντυπωσιακό boss fight με τον προηγούμενο Πάπα.

Εξαίρεση αποτελούν οι δύο περιοχές που προανέφερα, στις οποίες θα βαράτε το κεφάλι σας στον τοίχο και θα απορείτε τι στον π@ύτσο σκέφτονταν οι developers. Πρώτη, και με διαφορά η πιο εφιαλτική περιοχή του Blasphemous παρόλο που πρόκειται για ένα από τα πρώτα levels, το Graveyard Peaks, ένα βουνό που ανεβαίνετε για να φτάσετε σε ένα μοναστήρι, όπου οι άνεμοι αλλάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα κατεύθυνση, από αριστερά στα δεξιά, δίνοντας αντίστοιχη ώθηση ή αντίσταση στα jumps σας, ανάλογα με το σε ποια κατεύθυνση πηγαίνετε. Αυτό βέβαια σε μια περιοχή όπου δε σας παίρνει να κάνετε λάθος, καθώς υπάρχουν pitfalls παντού, τα οποία σας οδηγούν σε instant gameover. Εντελώς συμπτωματικά, αυτή είναι και η περιοχή που συναντάτε τους Bell Ghosts, οπότε οι πιθανότητες να σας ακούσει η υπόλοιπη πολυκατοικία αυξάνονται δραματικά.

Το μέρος απ’όπου παίρνετε καινούρια Etus Flasks (αφού τα βρείτε άδεια I mean).

Η δεύτερη είναι δύο συγκεκριμένα δωμάτια στο Sleeping Canvases, το υπόγειο της Μεγάλης Βιβλιοθήκης που με τη σειρά της είναι το υπόγειο του Μεγάλου Ναού (και believe it or not, και αυτό υπόγειο ενός άλλου κτηρίου είναι), όπου το παιχνίδι εισάγει τις γκιλοτίνες σε συνδυασμό με pitfalls, οι οποίες ακολουθώντας τους νόμους της φυσικής θα σας πετάνε όπου είναι πιο πιθανό να πεθάνετε, με τα άθλια hitbox τους.

Μετά από κάποια εντυπωσιακά boss fights θα πηγαίνετε σε τέτοιους τεράστιους τάφους.

Πέρα από το combat και το platforming, θα ασχοληθείτε αρκετά και με τα RPG στοιχεία του Blasphemous, που σας επιτρέπει να έχετε equipped διαφορετικά spells, artifacts, equippable artifacts, collectibles, κι άλλα collectibles, κι άλλα κι άλλα collectibles, να ολοκληρώνετε quests, γρίφους κτλπ. Το παιχνίδι δίνει πολύ χώρο για πειραματισμό στο πώς θα παίξετε, ενώ το Health Bar, το Mana Bar, τα Etus Flasks (δε λέγονται έτσι, αλλά Etus Flasks είναι), τα upgrade του sword και βέβαια όλο σας τον εξοπλισμό, τα βρίσκετε στο παιχνίδι, και σχεδόν τίποτε δε σας δίνεται στο έτσι. Αυτό, σε συνδυασμό με τα shortcuts που ανοίγετε σταδιακά, ωθεί την εξερεύνηση, και θα ξαναπεράσετε πολλές φορές από τις περιοχές όπου είχατε ξεκινήσει, ανακαλύπτοντας όλα τα μυστικά τους.

Blasphemous (29)

Πριν κλείσω με το gameplay, να βγάλω από μέσα μου κάποια τελευταία παράπονα, τα οποία όμως είναι απλώς ψεγάδια και όχι dealbreakers: 1)Τα περισσότερα spells είναι αντικειμενικά άχρηστα. 2)Το strong attack είναι αντικειμενικά άχρηστο, κανείς enemy δε θα κάτσει αρκετά να περιμένει να τελειώσει το charge για να τις φάει. 3)Προς το endgame θα έχετε αγοράσει όλα τα upgrades που μπορείτε να αγοράσετε και θα σας περισσεύουν και πάλι γύρω στα 30k tears τα οποία δεν μπορείτε να ξοδέψετε σε τίποτε. 4) Endgame το παιχνίδι παραείναι εύκολο, ειδικά συγκρινόμενο με τον εφιάλτη που ήταν τα Graveyard Peaks. 5)Κάποιες attacks είναι telegraphed ώστε να γίνονται counter μόνο με μια συγκεκριμένη κίνηση (πχ deflect), παρόλο που με βάση το animation θα έπρεπε να μπορείτε να τις αντιμετωπίσετε με πολλούς τρόπους (πχ dodge). 6)Να πάνε να γ@μηθούν τα Graveyard Peaks. 7)2 ευρώ για ένα απλό skin recolor στο DLC; Αίσχος. Αυτό είναι λιγότερο effort και από τα horse armor του Oblivion. 8)Σε μερικά, μετρημένα σημεία στο game (ανάμεσα στα οποία είναι το Graveyard Peaks, what a f@cking surprise), η κάμερα δουλεύει εναντίον σας, καθώς θέλετε απελπισμένα να δείτε τι υπάρχει κάτω για να ξέρετε που πρέπει να πέσετε, και το παιχνίδι δε σας επιτρέπει να δείτε προς τα κάτω. Τα deaths εδώ νιώθουν πολύ cheap.

Technical

Το gameplay του Blasphemous είναι καλό, για αυτό δε χωράει καμία αμφιβολία, αλλά το πραγματικό χρήμα έπεσε πάνω απ’όλα στα visuals, και διάολε, χαίρεσαι να το βλέπεις. Οπτικά το παιχνίδι είναι απλώς άριστο, από τα πανέμορφα backgrounds, τα εξαιρετικά enemy designs (οπτικά τουλάχιστον), τα πανέμορφα animation, μέχρι και το User Interface, όλα είναι χαρά οφθαλμών. Τα θρησκευτικά themes πάνε κι έρχονται, και όλα αυτά δημιουργούν μια τόσο ονειρική ατμόσφαιρα, που απλώς θα απολαμβάνετε την εμπειρία, δεδομένου οτι δε θα βρίσκεστε στα Graveyard Peaks.

Για εξίσου καλά “visuals” με το Blasphemous, δείτε το Haydee Review μας.

Το πρώτο boss fight, που είναι και κυριολεκτικά το πρώτο fight του παιχνιδιού.

Πέρα από τις εμφανείς επιρροές του Dark Souls, το παιχνίδι μου θύμισε έντονα Jack Jazz Rabbit 2 για κάποιο λόγο (το οποίο είναι abandonware που προτείνω σε όλους να παίξουν, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους), ειδικά όσον αφορά τα πανέμορφα backgrounds και την ποικιλία τους. Θα περάσετε από εκκλησίες, μοναστήρια, καμένους τόπους, παγωμένους τόπους, ξεραμένους τόπους, ταράτσες ναών, γκαλερί τέχνης, φυλακές και άλλα, τα οποία όλα νιώθουν ξεχωριστά, παρόλο που όλα θυμίζουν το στιλ του Francisco Goya (τον οποίο ξέρετε από εκείνο το ένα painting του Κρόνου να τρώει το γιο του το οποίο έχετε δει σε κάθε horror game ever γιατί δεν έχει copyrights), του Titian και του Theodore Gericault.

Σε ένα από τα πολλά hidden passages που θα βρείτε quests του παιχνιδιού.

Ακουστικά, η ισπανική κιθάρα είναι τόσο έντονη σε κάποια levels, που τη μισή ώρα περίμενα να σκάσει μύτη κανένας Espada από το Bleach (χωρίς καμία υπερβολή, θα σας έρχεται συνέχεια το soundtrack του Hueco Mudo arc στο μυαλό). Τα voice over από την άλλη δεν με τρέλαναν ιδιαίτερα, και πιστεύω οτι το παιχνίδι θα δούλευε καλύτερα αν όλοι οι χαρακτήρες είχαν απλώς text χωρίς voice overs (όχι οτι είναι εγκληματικά κακά, απλώς η μουσική και το art από μόνα τους ήδη κάνουν πολύ καλή δουλειά στο να χτίζουν ατμόσφαιρα, οπότε το voice acting αφαιρεί από αυτό αντί να προσθέτει).

Τέλος, το Blasphemous το έβγαλα όλο με Xbox One controller χωρίς πρόβλημα. Σε κάποιες φάσεις είχα ψευδοcrashes (πχ να κολλάει το game σε μια loading screen, ειδικά αν αλλάξω χάρτη αφού έχω μόλις κάνει save), ενώ σε κάποιες άλλες ξαφνικά το input από πολλά keys διακόπτονταν. Αυτά συνέβησαν περίπου 5-6 φορές συνολικά στο 20ωρο που ασχολήθηκα με τον τίτλο, και λύνονται με ένα απλό restart του παιχνιδιού, οπότε μη σκοτίζεστε.

Final Verdict

Το Blasphemous προτείνεται 100%, αν όχι τώρα στη full τιμή των 20 ευρώ του, τότε σίγουρα με το που πέσει σε προσφορά περίπου 50%. Είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, platformer που θα παίξετε ποτέ σας, ακολουθώντας τη λογική Metroidvania και προκαλώντας αισθήματα περηφάνιας κάθε φορά που προοδεύετε, ενώ ταυτόχρονα θαυμάζετε μια απίστευτη αισθητική και setting που απλώς το κάνουν μοναδικό στο είδος του. Σίγουρα έχει κάποια ψεγάδια, αλλά παραμένει ένας από τους καλύτερους τίτλους του 2019 που δεν πρέπει να λείψει από κανέναν.

Το Gamehorizon δίνει thumbs up με επαίνους. Και εις ανώτερα!

0.00
8.3

Atmosphere

10.0/10

Graphics

9.0/10

Sound

7.0/10

Gameplay

7.0/10

Θετικά

  • Πανέμορφα γραφικά.
  • Αισθητική backgrounds, animations,
  • Απολαυστικό combat.
  • Ισπανική κιθάρα.
  • Οργανική εξερεύνηση και πρόοδος.
  • Καταπληκτικά bosses (συνήθως).
  • Αγχωτικό gameplay.
  • F12 material.
  • Ικανοποιητική διάρκεια.

Αρνητικά

  • Graveyard Peaks, τα πάντα.
  • Το τελικό boss βασίζεται σε RNG.
  • Πολλά από τα spells και items είναι άχρηστα.
  • Δεν υπάρχουν αρκετά purchasable upgrades.
  • Το περιεχόμενο του DLC είναι κοροϊδία.
  • Το voice acting είναι ελαφρώς hit or miss.
  • Κάποια σπάνια crashes.
  • Σε κάποια σημεία το game γίνεται cheap (σπάνια).
  • Προς το τέλος παραείναι εύκολο.

Facebook Comments

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre Platformer, Hack&Slash, RPG
Platforms PC, Playstation 4, Xbox One, Nintendo Switch
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης The Game Kitchen
Εκδότης Team17 Digital Ltd
Διάθεση Steam
Ημ. Διάθεσης 10 Σεπτεμβρίου 2019

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Windows 10
Επεξεργαστής Intel Core i5-750 or AMD Phenom II x4 945
Μνήμη 4 GB RAM
Κάρτα Γραφικών GeForce GTX 650 or Radeon HD 5770
Χωρητικότητα 4 GB διαθέσιμος χώρος

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.