GameHorizon.gr

Eternity: The Last Unicorn Review – Ξωτικα, Βικινγκς & Μπαλκονια με Καταπληκτικη Θεα

Ποιος από εδώ θυμάται τις “παλιές καλές μέρες”; Τις μέρες των PS1 games, με στατικές κάμερες, linear μονοπάτια, unbalanced enemies, ανελέητο backtracki~ Ναι, δεν εκτιμώ ποτέ τη νοσταλγία, και ναι, μου έσπασε τα νεύρα το Eternity: The Last Unicorn.

 

Φτιαγμένο στα πρότυπα των παλιών action-RPGs, με ξεκάθαρες επιρροές Dark Souls, το Eternity: The Last Unicorn προσπαθεί να αναπολήσει μια εποχή όπου ήμαστε πολύ πιο ανεκτικοί σαν gamers. Είναι ίσως το πρώτο παιχνίδι που έχω παίξει που θα έλεγα οτι είναι “πολύ video game“, αν αυτό σας βγάζει νόημα. Οι developers δεν κάνουν καμία προσπάθεια να κρύψουν οτι το σενάριο είναι απλώς δικαιολογία για το gameplay, και για την ακρίβεια μπαίνουν “στο ψητό” πολύ πιο γρήγορα από άλλους τίτλους. Πραγματικά δεν ξέρω πώς νιώθω για ένα τέτοιο approach στο σημερινό gaming, που παλεύει να γίνει μια υψηλότερη μορφή τέχνης.

Eternity The Last Unicorn (2)

Δείτε εδώ μάχη… Πρέπει να την παρακολουθείτε και ελέγχετε από αυτό το σημείο της κάμερας.

Story

Στο παιχνίδι ελέγχετε δύο χαρακτήρες: Την Aurehen, μια ξανθομαλλούσα elf, με την οποία και ξεκινάτε την ιστορία, και τον Brior, έναν άγριο, μουσάτο Viking, εν’αλλάξ. Ο σκοπός της elf απ’όσο κατάλαβα από τα cutscenes που επί το πλείστων έκανα skip, είναι να θεραπεύσει έναν άρρωστο μονόκερο, από τη ζωή του οποίου εξαρτώνται και όλα τα υπόλοιπα elves. Η εμφάνιση της είναι στερεοτυπική όσο δεν πάει (ξανθά μαλλιά, πράσινα ρούχα, στυλ ranger με τόξο και γιαταγάνι, μιλάει για το καλό της φύσης και λοιπές μπούρδες), και συναναστρέφεται κυρίως με τους πιο “μαγικούς” NPCs. Το κύριο χαρακτηριστικό της, όσον αφορά τη φιλοσοφική της προσέγγιση, καθώς και την εφαρμογή της στο gameplay, είναι τα μπούτια που δείχνει κάτω από θεόκοντο tabard dress, οπότε και θα παλεύετε ανά σταθερά διαστήματα να πιάσετε ένα upskirt, δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Don’t judge me, είμαι 100% σίγουρος οτι το design είναι προκλητικό επίτηδες, και απλώς τυχαίνει να είμαι το θύμα αυτής της σιχαμερής marketing πλεκτάνης καθώς έχω μια ιδιαίτερη εκτίμηση για τα lowcuts.

Eternity The Last Unicorn (8)

Συχνά θα έχετε την εντύπωση οτι οι developer είχαν τελείως λάθος απόψεις για το ποιοι αντίπαλοι είναι εύκολοι και ποιοι δύσκολοι.

Πολύ λιγότερο ευχάριστος στην όψη είναι ο Brior, ένας εξερευνητής των εφτά θαλασσών, του οποίου το πλοίο με τους άντρες ναυάγησε, εξαιτίας μια καταιγίδας, φέρνοντάς τον στον κόσμο του παιχνιδιού. Τα τέρατα και τα spirits της περιοχής έχουν σκοτώσει τους περισσότερους από τους άντρες του, και μόνο αυτός τελικά επιβιώνει, χάρη στη βοήθεια της Aurehen. Στην πορεία του game μαζί του θα προσπαθείτε κυρίως να στείλετε τις παγιδευμένες ψυχές των αδερφών σας στη Valhalla.

Eternity The Last Unicorn (3)

Η δομή της ιστορίας είναι υπερβολικά γραμμική, κυρίως ώστε να δίνει αχρείαστη επιπλέον διάρκεια στο παιχνίδι, με το Eternity: The Last Unicorn να ελέγχει αυστηρά ποιο χαρακτήρα θα έχετε κάθε φορά, μέχρι και το τελικό dungeon, όπου σας δίνεται επιτέλους η ψευδοεπιλογή. Ανά μερικά “stages” των χαρακτήρων βλέπετε κάποιο cutscene όπου εξηγείται λιτά το story, αλλά ο ρυθμός τους είναι τόσο ναρκοληπτικά αργός για το πόσα λίγα λέγονται, που εγγυημένα θα τα κάνετε skip. Έτσι κι αλλιώς το story είναι μια απλή δικαιολογία για το gameplay. Η συνάντησή σας με το Elder of the Forest πχ, ένα τεράστιο treant, πηγαίνει κάπως έτσι:

 

“Καλημέρα elf, είμαι ο αρχαίος του δάσους, φύλακας αυτών των woods. Μπορώ να αναλάβω να κατασκευάσω αντικείμενα, αν μου φέρεις τα υλικά.”

 

Όχι, δεν έκοψα τίποτα από την παραπάνω πρόταση. Το Eternity: The Last Unicorn έχει μόνο NPC που εξυπηρετούν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό κάθε φορά, και δεν μπαίνει στον κόπο να τους δώσει κάποια προσωπικότητα πέρα από αυτό. Από τη μία χαίρομαι που προσπερνάμε την παρλαπίπα για να μπούμε κατευθείαν στο ψητό της υπόθεσης, από την άλλη νιώθω ελαφρώς χρησιμοποιημένος. Τουλάχιστον βγάλε με για φαγητό πρώτα Eternity: The Last Unicorn.

Eternity The Last Unicorn (7)

I spy with my little eye something ending with “χαράδρα”.

Gameplay

Ο τίτλος θυμίζει πολύ God of War 1, ή ίσως Ninja Gaiden, αν είστε λίγο πιο εκλεπτυσμένοι. Ελέγχετε την κίνηση του χαρακτήρα σας μέσα σε ένα δωμάτιο, ενώ η κάμερα είναι τοποθετημένη σε predetermined σημεία, ώστε να έχετε μια πιο κινηματογραφική οπτική της δράσης. Οι αντίπαλοι του κάθε “room” κάνουν spawn αφού φτάσετε σε ένα predetermined σημείο του (και κάνουν ξανά respawn κάθε φορά που επανεπισκέπτεστε το χάρτη), τους οποίους θα μπορούσατε επιλεκτικά να κάνετε dodge, αλλά λόγω των RPG στοιχείων του Eternity: The Last Unicorn σας προτείνεται να πολεμάτε αντίθετα. Το combat περιορίζεται σε quick και strong attacks, αλλαγή στο δεύτερο όπλο του χαρακτήρα σας που επίσης έχει quick και strong attacks αντίστοιχα, και dodge, ένα γενικά απλοϊκό ρεπερτόριο, το οποίο γίνεται repetitive σύντομα, ειδικά καθώς η εναλλαγή όπλου εν ώρα μάχης δεν προτείνεται, ενώ τα quick attacks κάνουν θλιβερά χαμηλό damage για να έχουν νόημα, οπότε τα βγάζετε και αυτά από το μενού. Επομένως παίζετε με strong attacks του main weapon, dodge, και τίποτε άλλο.

Eternity The Last Unicorn (5)

Το πιο εκνευριστικό boss fight του παιχνιδιού. Πρακτικά το sword είναι εντελώς άχρηστο.

Σε περίπτωση που δεν είχε γίνει ήδη ξεκάθαρο, πριν καν προχωρήσουμε στις λεπτομέρειες έχουμε συνταγή για καταστροφή. Από τη μία οι σταθερές κάμερες όπως είναι αναμενόμενο τα μανταρώνουν διαρκώς, ειδικά σε αργότερα levels όπου βρίσκεστε σε πιο κλειστούς χώρους. Αν πχ το δωμάτιο στο οποίο βρίσκεστε χωρίζεται στην κάμερα Α και στην κάμερα Β, τότε μπορεί πατώντας “μπροστά” από την κάμερα Α να προχωρήσετε και να φτάσετε στην κάμερα Β΄. Τώρα αν είχατε κρατήσει πατημένο το “μπροστά” χωρίς να το αφήσετε, τότε μπορεί να συνεχίσετε να τρέχετε σε μια ευθεία (παρόλο που τώρα φαίνεται να πηγαίνετε διαγώνια ας πούμε), κινούμενοι προς τα δεξιά. Αν η κίνησή σας σταματήσει ξαφνικά όμως (λόγου χάρη επειδή φάγατε ένα ministun από κάποιον από τους δεκάδες αντιπάλους), τότε το “μπροστά” αυτή τη φορά θα σας στείλει σε μια γωνία 90 μοιρών από το “δεξιά” στο οποίο πηγαίνατε αρχικά. Τώρα φανταστείτε το αυτό με αντιπάλους οι οποίοι έκαναν spawn ακριβώς στο σημείο όπου αλλάζει η κάμερα, και αρχίστε να νιώθετε τη φλέβα στο μέτωπο.

Eternity The Last Unicorn (11)

Το οτι την τελική sexy bossίνα τη νικάμε καβαλώντας την σχεδόν με κάνει να ανεβάσω το score στο gameplay. Σχεδόν.

Από την άλλη τώρα, έχουμε την εναλλαγή όπλων, διαδικασία που παίρνει ένα με δύο δεύτερα, στα οποία είστε ακίνητος. Σε αυτά τα ένα με δύο δεύτερα βέβαια κάποιο goblin σας έχει ρίξει fireball, η οποία με τη σειρά της θα σας κάνει stun, αφήνοντάς σας εκτεθειμένο στο zombie που έκανε charge για να κάνει το δικό του stun-hit. Ειδικά αν σας περικυκλώσουν αντίπαλοι είναι πολύ πιθανό να φάτε stunlock μέχρι θανάτου, οπότε συνήθως στο combat πατάτε ασταμάτητα το dodge, εκμεταλλευόμενοι τα invincibility frames που δίνει για να περνάτε μέσα από κάθε aoe attack των πολύ μεγαλύτερων bosses (κάκιστη επιρροή Dark Souls). Δυστυχώς το δεύτερο weapon σας (τόξο για την έλφισα με τη μίνι φούστα και ένα δεύτερο sword για τον viking) είναι το magical weapon, hits από το οποίο είναι απαραίτητα για να σπάτε magical shields των αντιπάλων.

 

Αν θέλετε κι άλλο fantasy σαν το Eternity: The Last Unicorn, διαβάστε το Torment: Tides of Numenera review μας!

 

Σε άλλο ένα παράδειγμα: Βρίσκεστε σε ένα δωμάτιο, όπου με κάποιο θαύμα υπάρχει μονοκόμματη κάμερα, οπότε δεν ανησυχείτε μήπως ξαφνικά αλλάξουν τα control σας και κυριολεκτικά πέσετε στο στόμα του λύκου. Στο εν λόγω δωμάτιο κάνουν spawn ένας giant, με αργή κίνηση αλλά γερά aoe στο attack και πολύ HP, 2-3 zombie soldiers που θα κάνουν charge πάνω σας για stunlocks, με ένα από αυτά να έχει magical shield, και δύο goblin shaman, εκ των οποίων ο ένας θα έχει magical shield. Οι εν λόγω goblin shamans διαθέτουν δύο κινήσεις: Fire Rune attack, όπου στην ουσία φτιάχνουν ένα μικρό ναρκοπέδιο στο έδαφος, και heal για τους συμμάχους τους. Με κλασσική λογική μάχης, εννοείται οτι οι healer πρέπει να φύγουν πρώτοι, καθώς είναι ranged, αναγκάζεστε να ορμίσετε στη μέση του κύκλου αντιπάλων, προκειμένου να τους ξεπαστρέψετε γρήγορα και να καθαρίσετε τους υπόλοιπους με το πάσο σας.

Eternity The Last Unicorn (4)

Η πρώτη φορά που το παιχνίδι μας αναγκάζει να πάρουμε τον έλεγχο του βίκινγκ, όταν η κανονική πρωταγωνίστριά μας παγιδεύεται.

Όπως πάτε να κάνετε την πρώτη strong attack λοιπόν, χτυπάτε ταυτόχρονα τον ένα goblin shaman, αλλά και ένα από τα zombie με magical shield (γενικά οι attacks έχουν μεγάλα aoe στο Eternity: The Last Unicorn). Επειδή λοιπόν εδεήσατε να χτυπήσετε με το κανονικό όπλο έναν αντίπαλο που είχε magical shield, μόλις φάγατε deflect στην attack σας, συνοδευόμενο από ένα stun, δίνοντας χρόνο στο giant να κάνει το sweep για το δικό του stun. Και κάπως έτσι, επειδή το παιχνίδι δε λέει να περιορίσει τις επιθέσεις σας σε ένα στόχο, καταλήξατε να πεθάνετε σε ζήτημα δευτερολέπτων.

 

Επομένως πρέπει πρώτα να βγάλετε το magical weapon για ένα hit, και μετά να αλλάξετε στο κανονικό σας, αφού έχετε σπάσει τη magical shield (συνολικά 3-4 δεύτερα). Πώς λοιπόν θα σημαδέψετε τον ένα συγκεκριμένο αντίπαλο με magical shield; Με το lock button φυσικά! Και πώς θα επιλέξετε σε ποιο στόχο θα χάνετε lock; Ρίχνοντας ζάρι φυσικά, και προσευχόμενοι το engine να καταλάβει οτι όταν έχετε βγάλει το στατιστικά αδύναμο magical weapon, την ώρα που σας ορμάνε 3-4 αντίπαλοι για stun, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΑΡΕΣΕΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑ ΣΤΟΧΟ ΠΟΥ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, γ@μώ το σπίτι μου.

Eternity The Last Unicorn (9)

Το boss κανονικά θα ήταν πολύ εκνευριστικό και άδικο, αλλά κατάφερα να πάω σε μια γωνία όπου δεν μπορούσε να με βαρέσει και τον έβγαλα με spam. Η κληρονομιά των Dark Souls είναι ολοφάνερη.

Το combat είναι ένα αίσχος στο Eternity: The Last Unicorn, το οποίο είναι πραγματικά προβληματικό όταν αποτελεί το 90% του gameplay. Βασισμένοι στο σχόλιο περί μπουτιών που είχα κάνει παραπάνω ίσως πιστεύετε οτι η elfισα θα ήταν η αγαπημένη μου από τους 2 ήρωές μας: Μέγα λάθος. Μίνι φούστες aside, το range της ντελικάτης elf, καθώς και το damage της, είναι τόσο μικρό σε σχέση με το sword του viking, που αφού δοκιμάστε μία φορά τον Brior, ο οποίος οργώνει τέρατα με ασταμάτητα charges, η Aurehen θα σας φαίνεται μαρτύριο. Το οτι το παιχνίδι κλείνει με ένα boss fight εναντίον ενός άπειρα εκνευριστικού boss το οποίο βγαίνει μόνο με την ξανθομαλλούσα elf μας, σίγουρα δεν είναι υπέρ του. Ειλικρινά, το χάσμα gameplay ανάμεσα στην Aurehen και τον Brior, είναι πολύ φαρδύ.

Eternity The Last Unicorn (10)

Εδώ μπορείτε να δείτε τους δύο μεγάλους, στρογγυλούς λόγους για να πάτε στη Βαλχάλα και να συναντήσετε τις Βαλκύριες: Αγάλματα και πλοία.

Το υπόλοιπο 10% είναι δυστυχώς backtracking. Ανελέητο, εκνευριστικό, σιχαμερό backtracking. Ο κόσμος του Eternity: The Last Unicorn είναι πολύ μικρότερος απ’οτι φαντάζεστε αρχικά (συνολικά 8 “μεγάλοι” χάρτες (και με το “μεγάλοι” φανταστείτε 6-7 δωμάτια στον καθένα)), πράγμα που σημαίνει οτι αν προχωρούσατε κανονικά, το παιχνίδι θα μπορούσε να τελειώσει σε ένα δίωρο-τρίωρο. Σε μια απέλπιδη προσπάθεια να αυξήσουν τεχνητά τη διάρκειά του, οι developers σας αναγκάζουν σχεδόν σε κάθε αλλαγή χαρακτήρα να ξαναπεράσετε από κάθε χάρτη, μαζεύοντας collectibles με τα νέα skill που αποκτήσατε (πχ ένα scripted jump button όπου η elf με τη μίνι φούστα κάνει teleport σε συγκεκριμένες επιφάνειες). Σαν αποτέλεσμα, θα γυρίσετε στους ίδιους χάρτες ένα minimum 10-11 φορές, και αυτό χωρίς να μετράμε τις φορές που απλώς θα περνάτε αυτούς με σκοπό να φτάσετε σε άλλο χάρτη (δεν υπάρχει fast travel).

 

Κλείνοντας να αναφέρω την τελείως αχρείαστη ύπαρξη του crafting, το οποίο μάλιστα έχει success chance (εντελώς άχρηστο δεδομένου οτι έχει save point ακριβώς δίπλα οπότε θα κάνετε συνέχεια reload, αν για κάποιο λόγο θέλετε να κάνετε craft items). Το crafting σας επιτρέπει να φτιάξετε advanced healing potions και ρούνους, οι οποίοι είναι προσωρινά buffs για το χαρακτήρα σας (άλλα δύο δεύτερα animation τα οποία δεν έχετε διαθέσιμα).

 

Technical

Εδώ είναι, περισσότερο και από τις επιλογές σε design, που το Eternity: The Last Unicorn τα θαλασσώνει. Πριν πιάσουμε αναλύσεις κτλπ, το πιο βασικό: Τα Steam achievements είναι bugged. Πέρα από τα screenshots και τις εκλεπτυσμένες απόψεις μου για τα μπούτια της πρωταγωνίστριας, δεν έχω καμία απόδειξη οτι το τερμάτισα (και με full completion μάλιστα). Σαν παραγωγή Unreal 4, όπως φαντάζεστε in-game το παιχνίδι τρέχει βολίδα (κολλημένο στα 60 FPS), αλλά στα main-menu, cutscenes (τα οποία ήταν handrawn, δεν πιέζονταν καν η engine) κτλπ σέρνεται (σε φάση που θα αναγκαστείτε να κάνετε skip τα cinematics). Εκεί που πραγματικά σκάλωσα, καθώς δεν έχω ξαναδεί τέτοιο bug, είναι η πλήρης απουσία input, αν ξεσυνδεθεί το controller σας κατά λάθος.

Eternity The Last Unicorn (6)

Η boss battle με την corrupted Βαλκύρια. Παραδόξως fun.

Όσοι είστε σωστοί gentlemen ή σωστές κυρίες θα ξέρετε οτι τέτοιου είδους games παίζονται καλύτερα με controllers, όπως και οτι μετά από ένα διάστημα η θύρα USB χαλαρώνει ελαφρώς, με αποτέλεσμα για ένα δέκατο του δευτερολέπτου να χάνετε προσωρινά επαφή ή κάτι παρόμοιο. Αν συμβεί αυτό στο Eternity: The Last Unicorn, η μόνη σας επιλογή είναι Alt-Tab και να κλείσετε το παιχνίδι. Μέχρι να καταφέρω να βάλω έτσι το καλώδιο ώστε να μην υπάρξει καμία διακοπή, το game μου έσπασε τα νεύρα. Αν αυτό δεν σας φτάνει για ένα ολοκληρωμένο γεύμα απουσίας responses, βάλτε τις περιπτώσεις όπου κάνατε κάποιο animation (πχ φάγατε ένα healing potion) την ώρα που φάγατε stun ή κάτι παρόμοιο από έναν αντίπαλο, οπότε ο χαρακτήρας σας ξαφνικά θα παγώσει, και δε θα δέχεται καμία εντολή μέχρι να μετακινηθεί από το σημείο που είναι (από κάποιο αντίπαλο hit που θα σας κάνει knockback).

Eternity The Last Unicorn (1)

Το τελικό event, πριν το ending. Είναι κυρίως @sskissing για τη lawful good πρωταγωνίστριά μας.

Η ανάλυση του τίτλου είναι απλώς άθλια, τέλος. Ενώ μία στο τόσο πετυχαίνει κάποιο εντυπωσιακό visual με έξυπνη χρήση φωτισμού, στη συντριπτική πλειοψηφία του θα θαυμάζετε πώς γίνεται το 1920 Χ 1080 σας στα full γραφικά να μοιάζει τόσο Playstation 2. Ηχητικά δεν υπάρχει καθόλου voice acting, ενώ οι δημιουργοί έχουν βάλει ηχητικά εφέ “κλικ” όποτε πατάτε για να προχωρήσει διάλογος, φαντάζομαι σε homage σε τίτλους σαν τα πρώτα Zelda ή pokemon. In-game δε θα σας πειράξει (για την ακρίβεια το βρήκα καλαίσθητο), αλλά στα cutscenes η απουσία voice-acting δεν υποφέρεται.

 

Final Verdict

Το οτι το Eternity: The Last Unicorn εναποθέτει φόρο τιμής σε παλιά, κλασσικά games δεν είναι αμάρτημα. Το οτι δεν έχει μοντερνοποιήσει απαρχαιωμένα χαρακτηριστικά τους είναι. Προβλήματα με τις preset κάμερες, κολλήματα στα animations, υπερβολικό backtracking και το εντελώς εκνευριστικό gameplay της μίας από τους δύο πρωταγωνιστές του, καταδικάζουν ότι ελπίδες θα είχε ένας τίτλος που βασίζεται στη νοσταλγία.

 

Το Gamehorizon δίνει thumbs down και ελπίζει σε καλύτερες μίνι-φούστες στο μέλλον.

0.00
3.6

Γραφικά

4.0/10

Ήχος

2.0/10

Ατμόσφαιρα

6.0/10

Gameplay

2.5/10

Θετικά

  • Παλιομοδίτικο. Έχει ένα appeal.
  • Απαιτητικό combat.
  • Ικανοποιητικά boss fights προς το τέλος.
  • Μια στο τόσο ωραία αισθητική γραφικών.
  • Boobs στις βαλκύριες, booty στην elfισα.

Αρνητικά

  • Τραγικά θέματα με τα controls.
  • Απουσία voice acting.
  • Combat που ευνοεί το cheezing.
  • Αδικαιολόγητα πολύ backtracking.
  • Πολύ χαμηλή ανάλυση.
  • Αχρείαστο crafting & runes.
  • Η elf είναι θλιβερά αδύναμη.
  • Stunlock στο combat.
  • Άθλιο design σε πολλά σημεία.
  • Δεν έχουμε upskirt.

Facebook Comments

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre Action, Slasher,
Platforms PC
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης Void Studios
Εκδότης 1C Entertainment
Διάθεση Steam
Ημ. Διάθεσης 5 Μαρτίου 2019

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Microsoft Windows® 7/8/10
Επεξεργαστής Intel(R) Core(TM) i7-3770 / AMD® FX-8350
Μνήμη 8 GB RAM
Κάρτα Γραφικών NVIDIA® GeForce GTX 970 / ATI Radeon R9 series
Χωρητικότητα 14 GB διαθέσιμος χώρος

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.