GameHorizon.gr

Hunted: The Demon’s Forge Review – Σφαγή και Fanservice, τι Άλλο Θέλετε;

Το Hunted: The Demon’s Forge, είναι ένας τίτλος του 2011, αρχαίος με τα σημερινά standards, τον οποίο εγκατέστησα για να απολαύσω το νέο μου xbox controller, και ο οποίος είχε μείνει για καιρό στον τεράστιο κατάλογο των Steam games μου που ποτέ δεν είχα παίξει. Για ποιο λόγο λοιπόν να γίνει review για αυτόν; Πρώτον γιατί είναι ένα από τα άγνωστα διαμαντάκια που πραγματικά είναι κρίμα να μην ξέρει ο κόσμος, δεύτερον γιατί παίζοντάς το, ξαφνικά κατάλαβα από πού πήρε έμπνευση και τι ήθελε να γίνει το Eternity: The Last Unicorn, φετινό game που είχαμε κάνει review πριν λίγους μήνες.

 

Το παιχνίδι αποτελεί μια παράδοξη εναλλαγή μεταξύ Batman Arkham game και Gears of War σε gameplay, όντας κυρίως αγνό, arcade fun, το οποίο εγγυημένα θα αγαπήσετε και θα κρατήσετε για πάντα στην καρδιά σας, αφού πρώτα θελήσετε να του σπάσετε τα μούτρα.

I Spy,
With my Little Eye,
Oh, God, Why?!

Story

Όλα ξεκινάνε από ένα μυστηριώδη όνειρο που στοιχειώνει τον Coddac, βετεράνο πολεμιστή και adventurer, ο οποίος σιγά σιγά παραδίνεται στο κάλεσμα του χρόνου καθώς η νιότη τον εγκαταλείπει και αντικαθίσταται με σοφία, αλλά και μια διαρκή αίσθηση ματαιότητας, αναπολώντας το μονοπάτι βίας που είχε ακολουθήσει στη ζωή του. Στο όνειρο, ο Coddac βλέπει φρικιαστικούς δαίμονες και θανάσιμο κίνδυνο, αλλά και ταυτόχρονα αμύθητα πλούτη, θρυλική δόξα, και μαγική αλλά και πολιτική δύναμη, όλα όσα θα ήθελε κάποιος στη ζωή. Όλα αυτά του τα υπόσχεται μια όμορφη, αιθέρια γυναίκα με χλωμό δέρμα και ένα γελοίο D-Cup το οποίο αγωνίζεται να συγκρατήσει με μένος ο δερμάτινος κορσές που φοράει, αλλά είστε σίγουροι οτι μία από αυτές τις μέρες τα σιδηρά δεσμά της αιχμαλωσίας θα σπάσουν, και το ρούχο θα πεταχτεί μπροστά, αποκεφαλίζοντας στην πορεία κάποιο δύστυχο.

Η γυναίκα των ονείρων σας (see what I did there?).

Καταλαβαίνετε βέβαια ότι όταν ξεκινάμε το παιχνίδι με ένα D-Cup στη μούρη, οι προδιαγραφές είναι εξαιρετικές. Η αιθέρια γυναίκα, της οποίας την “αστρική προβολή” θα συναντήσουμε αργότερα και δρα ως shopkeeper, είναι η Seraphine, η οποία θα κερδίζει αμέσως waifu status χάρη στη θεσπέσια προσωπικότητά της. Ο Coddac ξυπνάει από τον εφιάλτη δίπλα στη φωτιά, την οποία μοιράζεται με τη συνάδερφο adventurer και μία από τις τελευταίες της φυλής της, την elf E’lara, μια τραγική ηρωίδα αλλά και δυναμική, απερίσκεπτη τοξότρια, της οποίας το χωριό κάηκε σε μια επιδρομή μινόταυρων. Η αγάπη της για χάος και καταστροφή, μαζί με τον, κατά βάθος, καλό χαρακτήρα της, θα σας κρατήσουν συντροφιά στο υπόλοιπο ταξίδι. Ο διάλογος ακολουθεί κάπως έτσι:

-Πάλι αυτό το όνειρο είχες Coddac;
-Σου το λέω E’lara, αυτός ο εφιάλτης κάτι σημαίνει! Είναι προφητικά όνειρα αυτά!
-Χμ! Άστα αυτά συμπολεμιστή και συνάδερφε Coddac! Και οι δύο μας ξέρουμε οτι το waifu status το έχω εγώ, και όχι κάποια “φαντασμα”γορική γυναίκα στα όνειρά σου!
-Αγάπη μου, δε λέω, χαριτωμένο αυτό το B-Cup που καλύπτεις με επίδεσμο, αλλά καμιά φορά η μητέρα φύση είναι απλώς άδικη. Μη νιώθεις άσχημα για αυτό, οι παίκτες έτσι κι αλλιώς θα σε προτιμούν λόγω του πιο fun, skill-based playstyle σου. Εγώ είμαι απλώς ένας γέρος, ο οποίος προσπαθεί να παίξει σαν Batman αλλά με σπαθιά, εσύ είσαι αυτή η οποία έχει cover-based σύστημα shooting και κάνει τις headshots και τα εντυπωσιακά dodges.
-Είσαι καλός στις φιλοφρονήσεις γέροντα, έλα, ας σηκωθούμε, έχουμε μακρύ ταξίδι μπροστά μας. Κάτσε να ισιώσω και τη φούστα μου πάνω από τα tribal τατουάζ μου.
-ΘΕΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ, ΦΟΥΣΤΑ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ?!
-Γιατί, τι έχει;
-Καλό ερώτημα, “τι έχει”; Βλέπω υπολείμματα loincloth, σκισμένο σε λωρίδες, μαζί με δείγματα που μαρτυρούν οτι κάποτε υπήρχε στριγκάκι εκεί πέρα. Έτσι θα πας στη μάχη μωρή;
-Ω, τι ευγενικό που το πρόσεξες! Ποια είπαμε οτι είναι η waifu εδώ πέρα;
-Εσύ.
-And you better remember it, bitch.

Οι δύο πρωταγωνιστές μας.

Μέσα στο επόμενο δεκάλεπτο περίπου, που αποτελεί και το εισαγωγικό tutorial του παιχνιδιού, έχετε ανακαλύψει το “Deathstone“, ένα artifact με το οποίο συνδέεται η E’lara, και το οποίο είναι συνδεδεμένο με τη σειρά του με την Seraphine, την τύπισσα με το D-Cup από το πρώτο cinematic του παιχνιδιού. Μπερδεμένοι από τους σκελετούς και τους δαίμονες που έχει ξυπνήσει η ενεργοποίηση της Deathstone, οι ήρωες μας ~που ίσως να έχουν σχέση μπαμπά/κόρης, ίσως ενός κωμικού duo~ ταξιδεύουν στην κοντινότερη πόλη, ψάχνοντας απαντήσεις, μόνο για να ανακαλύψουν οτι έχει λεηλατηθεί από ένα στρατό goblins, τα οποία απαγάγουν τους κατοίκους για άγνωστους σκοπούς.

Αυτοί οι τύποι με το κόκκινο μάτι είναι snipers, και θα σας σπάσουν τα νεύρα.

Το σενάριο του Hunted: The Demon’s Forge συνοψίζεται σε “κακός Overlord που πουλάει ναρκωτικά” και στην ουσία αποτελεί απλώς δικαιολογία για να πηγαίνετε από τη μία τοποθεσία στην άλλη, σφάζοντας τις ορδές αντιπάλων που θα βρεθούν στο διάβα σας. Η υπόθεση είχε διάφορα μικροστοιχεία στα οποία θα μπορούσαν να έχουν δώσει περισσότερη έμφαση για να δώσουν ζωντάνια στον κόσμο, όπως για παράδειγμα τις ρατσιστικές τάσεις που είχε η Seraphine κατά των elves, ή την αραχνοφοβία και υψοφοβία που έχουν ο Coddac Και η E’lara αντίστοιχα, αλλά δυστυχώς αυτά τα concept μένουν ανεξερεύνητα (υποψιάζομαι πως αρχικά σχεδίαζαν κάποια sections να μπορεί να τα κάνει μόνο ένας χαρακτήρας ανάλογα με τις φοβίες του άλλου, αλλά μετά άλλαξαν γνώμη).

Λύνοντας ένα puzzle που είμαι σίγουρος οτι είχε φτιαχτεί για multiplayer. Όπως βλέπετε, ο Coddac μπορεί να σπρώξει βαριά αντικείμ~ Κανείς δεν προσέχει το puzzle, έτσι δεν είναι;

Τα “ναρκωτικά” που αναφέραμε είναι το “Sleg” μια ουσία που δίνει γερά buffs σε όποιον την πιει, και αποτελεί επίσης το morality meter σας που αλλάζει το ending του παιχνιδιού. Συγκεκριμένα, σε συγκεκριμένα σημεία στο game όπου κάνει μπαμ οτι θα έρθουν ορδές επί ορδών πάνω σας, έχετε μια πηγή Sleg στα κοντά, από την οποία μπορείτε να πιείτε για να πάρετε ένα buff που κάνει όλη τη μάχη παιχνιδάκι. Δυστυχώς το παιχνίδι δεν έκανε καθόλου καλή δουλειά για να εξηγήσει οτι το Sleg αλλάζει το morality, οπότε κατέληξα με κακό ending μετά τις μόλις 2 φορές που το χρησιμοποίησα, στην αρχή του παιχνιδιού, από τις 8 συνολικά.

Το παιχνίδι είναι πολύ πιο rewarding και απολαυστικό ως η σέξυ έλφισσα.

Όπως είπαμε, το plot του Hunted: The Demon’s Forge είναι απλώς δικαιολογία για τη δράση, οπότε ίσως να αφιέρωσα λίγο παραπάνω χρόνο απ’οτι χρειάζονταν για να περιγράψω τα προσόντα των κυρ~ Α! Θυμήθηκα να πω οτι αν σφάζετε αντιπάλους από κοντά το αίμα τους πιτσιλάει το χαρακτήρα σας; Δείτε τα screenshots και απολαύστε το deliciousness μιας elf καλυμμένης με αίμα και ίσως-ρούχα. Anyway, στο ψητό.

Το μόνο quick-time event του παιχνιδιού, όταν σας πιάνει η spider και πρέπει απελπισμένα να ξεφύγετε. Είναι επίσης από τα λίγα jumpscares του Hunted: The Demon’s Forge.

Gameplay

Το game είναι ένα third-person hack&slash, το οποίο θα το παίζετε είτε ως Coddac, είτε ως E’lara, με δυνατή την εναλλαγή των δύο σε συγκεκριμένα σημεία checkpoints. Ο Coddac είναι ένας τακτικός πολεμιστής που ορμάει μέσα στο χαμό της μάχης, εναλλάσσοντας χτυπήματα με το σπαθί με αποκρούσεις με την ασπίδα, θυμίζοντας σε playstyle Assassin’s Creed ή Batman Arkham games, με μια πινελιά God of War. To combat μαζί του το βρήκα σχετικά βαρετό αφού το κάνετε master, οπότε την πλειοψηφία του παιχνιδιού την έπαιξα με την E’lara.

Μην ενθουσιάζεστε, τους πολεμάτε με turrets μόνο.

Η E’lara, η elf τοξότρια, έχει πολύ πιο “χολιγουντιανό” combat, με έμφαση στο shooting. Παρόλο που μπορεί να το γυρίσει και αυτή σε sword&shield εν’ανάγκη (με κλάσης χαμηλότερο melee damage βέβαια από τον Coddac), αν κάποιος αντίπαλος προσπεράσει τον Coddac και το πεδίο βολής σας και αποφασίσει να σας χωθεί κατευθείαν, η ειδικότητά της σίγουρα είναι το τόξο, από τα οποία μπορεί να κουβαλάει δύο τη φορά. Στο Hunted: The Demon’s Forge, όσο πιο αργά/βαριά είναι τα όπλα τόσο πιο δυνατά είναι, οπότε συνήθως θα κουβαλάτε ένα slow/strong όπλο και ένα fast/weak όπλο, για να πολεμάτε bosses/mobs αντίστοιχα.

Hunted: The Demon's Forge (14)

Η E’lara θυμίζει Gears of War σε gameplay, ο Caddoc Batman.

Η elf με όλο το χαριτωμένο fanservice της λοιπόν, περνάει τον περισσότερο καιρό της είτε πίσω από μια κάλυψη a la Gears of War, ξεμυτίζοντας για να ρίξει μερικά headshots ή να μετατρέψει κάποιον αντίπαλο σε μαξιλαράκι για καρφίτσες, ή αντίθετα τρέχει γύρω γύρω στον τεράστιο χάρτη, κάνοντας dodge τους melee αντιπάλους με τα πιο φιγουρατζίδικα backflips που έχετε δει στο gaming, για να κάνει flank τους αντίπαλους τοξότες, ή αντίστοιχα να φτάσει σε κάποιο καλό vantage point, από το οποίο μπορείτε να θερίσετε τους αντιπάλους με βέλη, την ώρα που ο Coddac κρατάει το κύριο κύμα των εχθρών πάνω του.

Για κάτι εξίσου ανώριμο και απολαυστικό με το Hunted: The Demon’s Edge, διαβάστε το Haydee review μας!

Hunted The Demon's Forge (13)

Αυτό που γουστάρω, είναι οτι παρά τον χώρο που μοιράζονται η E’lara με τον Coddac, πολλές φορές θα νιώθετε οτι παίζουν σχεδόν διαφορετικό παιχνίδι ο ένας απ’τον άλλο, με τον ένα να ασχολείται μόνο με τους melee αντιπάλους και την άλλη σχεδόν εξ’ολοκλήρου με τους ranged. Ειλικρινά το ξυλίκι του Hunted: The Demon’s Forge το απόλαυσα απίστευτα αφού το “κατανόησα” και κατάφερα να συνηθίσω κάπως αυτό το πράγμα που ονομάζει “φούστα” η E’lara. Και πάλι καλά που το λάτρεψα, γιατί είναι αυτό που θα κάνετε στο 90% του game.

Hunted: The Demon's Forge (20)

Η κατανόηση του πώς δουλεύει το σύστημα είναι επίσης βασικό κομμάτι, γιατί σαν ranged χαρακτήρας τα hitboxes θα σας γίνουν εφιάλτης. Συχνά θα βλέπετε τα βέλη σας να εξοστρακίζονται σε αόρατους τοίχους (το autoaim, σημαδεύει στον κορμό του αντιπάλου και όχι στα visible κομμάτια του, οπότε προσθέστε έναν μικρό πονοκέφαλο κι από εκεί), ενώ αν προσπαθήσετε να βοηθήσετε των Coddac με ranged attacks θα αρχίσετε να σφίγγετε τα δόντια, πόσο μάλλον αν οι αντίπαλοι τοξότες είναι ακόμα ζωντανοί. Το hitbox του Coddac είναι τεράστιο, με αποτέλεσμα, αν και δεν μπορείτε να του κάνετε damage, να καταλήγει να δέχεται αυτός τα βέλη αντί για τους αντιπάλους σας, και πολλές φορές θα ορκιζόμουν οτι μπαίνει μπροστά τους για να blockάρει το view σας σχεδόν επίτηδες.

Μια μικρή ποικιλία στο combat, δίνει και η μαγεία. Αντίθετα με τα περισσότερα fantasy games σήμερα, όπου η μαγεία είναι μια εναλλακτική, κανονική attack, στο Hunted: The Demon’s Forge, η μαγεία είναι σαν να σκάτε πυρηνική βόμβα στο πεδίο της μάχης (για την ακρίβεια έχει σχεδόν τελείως τη χρήση των grenades που θα είχε ένα κανονικό shooter). Μέχρι να φτάσετε τα τελευταία στάδια του παιχνιδιού το mana σας θα είναι συνήθως αρκετό για να κάνετε 2 φορές spells στην καλύτερη, αλλά διάολε, πιάνουν τα λεφτά τους. Ακόμα και τα bosses δεν αντέχουν πάνω από 4-5 magic attacks πριν ψοφήσουν.

Οπτικά το καλύτερο boss, για ευνόητους λόγους.

Έχει staff και μάτια που λαμπυρίζουν.

Βέβαια αυτή η απουσία mana κάνει πολλά από τα upgrades τελείως άχρηστα (κάθε χαρακτήρας έχει 6 μαγείες σύνολο τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιεί ταυτόχρονα, κάθε μία με τα δικά της upgrades, και λόγω της απουσίας mana θα χρειάζεστε το πολύ δύο κάθε φορά). Υποτίθεται οτι ανάλογα με τα είδη των αντιπάλων θα χρησιμοποιείτε ανάλογα spells στα οποία δεν έχουν resistance, αλλά frankly πάντα με τα ίδια θα παίζετε. Για την E’lara πχ από την αρχή μέχρι το τέλος χρησιμοποίησα μόνο το armor-piercing arrow, το οποίο χαλάει τα armor των πιο γερών αντιπάλων και σκοτώνει στο 1 hit τους πιο αδύναμους, και το chain lightning, το οποίο απλώς κάνει στάχτη 4-5 κοινούς αντιπάλους ταυτόχρονα.

Πέρα από το combat, υπάρχουν dungeons μια στο τόσο, τα οποία σας ζητάνε να λύσετε απλοϊκούς γρίφους που συνήθως έχουν να κάνουν με την E’lara να βάζει φωτιά στα βέλη της από πυρσούς και να χρησιμοποιεί αυτά τα πύρινα βέλη για να ανάβει άλλους δαυλούς, ανοίγοντας έτσι μονοπάτια. Όπως και το combat, έτσι και τα dungeon άρχισα να τα απολαμβάνω πιο πολύ προς το τέλος, όπου επιτέλους οι γρίφοι γίνονται ελαφρώς πιο περίπλοκοι (έμφαση στο ελαφρώς), και τα rewards καλύτερα.

Hunted: The Demon's Forge (21)

Στη διάρκεια της campaign μαζεύετε επίσης κέρματα… Τα οποία όμως δεν ξοδεύετε πουθενά. Τα κέρματα δρουν περισσότερο σαν score points, και ανάλογα με το πόσο υψηλό είναι το score, ξεκλειδώνετε αντίστοιχα assets του παιχνιδιού για να χτίζετε τις δικές σας πίστες για το Multiplayer, δρώντας σαν ένα είδος dungeon master. Ωραίο στη θεωρία, αλλά 1)Είναι παιχνίδι 8 ετών, κανείς δεν παίζει multiplayer. 2)Δεδομένου οτι θα έχετε κάνει τις max αναβαθμίσεις στα spell που όντως χρησιμοποιείτε σε χρόνο 0, δεν έχετε αίσθηση οτι ο χαρακτήρας σας προοδεύει. Θα έπρεπε κάπως να μπορείτε να ξοδεύετε τα coins για να ξεκλειδώνετε content, αν όχι upgrades για το χαρακτήρα σας.

Για τα μάτια σου μόνο αγάπη μου.

Σαν τελευταίο παράπονο στο gameplay να πω οτι τα bosses τα οποία είναι σε εξωπραγματικά μεγέθη και hypάρονται για ώρα, όπως η τεράστια αράχνη, νικιόνται με turrets και cinematics, όχι κανονικό combat. Χαίρομαι που τουλάχιστον τους infernal demons τους βγάζουμε με κανονικό ξύλο, αλλά πραγματικά θα γούσταρα να πολεμήσουμε την αράχνη, τους τυφλούς δράκους και το ogre με την δύναμή και τις κουρελιασμένες φούστες μας αντί για cutscenes (στην ουσία).

Technical

Φτιαγμένο με Unreal 3 και έχοντας μεταφερθεί και σε κονσόλες, το Hunted: The Demon’s Forge όπως φαντάζεστε δουλεύει άριστα. Μην περιμένετε τίποτε εξωπραγματικό σε physics, gameplay κτλπ, αλλά όσα θέλει να κάνει τα κάνει περίφημα. Bug συνάντησα μόνο μία φορά στο παιχνίδι, όταν σε ένα puzzle ενός dungeon έπεσα κατά λάθος από την κινούμενη πλατφόρμα/ασανσέρ, επειδή ο Coddac δεν έλεγε να καταλάβει οτι μου κόβει τη θέα για τις καμπάνες που έπρεπε να χτυπήσω, και αντιμετώπισα ένα clipping issue.

Και επειδή το fanservice δεν είναι ποτέ αρκετό, δείτε και το Agony Unrated review μας!

Τα γραφικά, όπως και το gameplay, δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, αλλά κάνουν τη δουλειά τους ικανοποιητικότατα. Το voice acting από την άλλη θα έλεγα πως ήταν ελαφρώς (έμφαση στο “ελαφρώς”) άστοχο. Η E’lara δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να είναι ο straight man στις “τρελές περιπέτειες”, ειρωνική, ηρωική, τρελιάρα σε στιλ Harley Quinn ή απλώς μίζερη και βασανισμένη, γυρνώντας από έφηβη σε ενήλικη κάθε τρεις και λίγο (καλά. σε αυτό φταίει και το writing και τα αναξιοποίητα plot threads), οπότε αλλάζει τόνο κάθε τρεις και λίγο, και είναι πολύ distracting. Ο Coddac είναι πιο σταθερός σε αυτό το κομμάτι, οπότε το δικό του voice acting είναι πιο passable, αλλά και πιο αδιάφορο ταυτόχρονα.

Το παιχνίδι έπαιξε άριστα με το (νέο) xbox controller μου και δεν αντιμετώπισα κανένα lag, ενώ το loading times ήταν σε πολύ εντάξει επίπεδα.

Final Verdict

Φυσικά και αξίζει! Το combat είναι απόλαυση, ειδικά όσο προχωράτε το παιχνίδι και έχετε “πιάσει” το νόημά του, και το fanservice πηγαίνει με το τσουβάλι σε κάθε cutscene, και όπως όλοι ξέρουμε, developers που εκτιμούν το fanservice είναι developers που πραγματικά αγαπούν αυτό που φτιάχνουν. Από άποψη story βέβαια το Hunted: The Demon’s Forge μπάζει αρκετά, και υπάρχουν πολλές ανεκμετάλλευτες ευκαιρίες για ανάπτυξη χαρακτήρων ή καλύτερη απεικόνιση του morality system, αλλά το παιχνίδι παραμένει μια εξαιρετική, αξιοπρεπέστατη arcade, fun εμπειρία.

Το Gamehorizon δίνει το thumbs up.

0.00
6.1

Story

3.0/10

Graphics

7.5/10

Sound

5.5/10

Gameplay

8.5/10

Θετικά

  • Fanservice, αγάπη μου...
  • Η σφαγή είναι απόλαυση.
  • F12 material.
  • Σωστή χρήση του magic.
  • Εντελώς διαφορετικά gameplay αναλόγως χαρακτήρα.
  • Πολύ δημιουργικό multiplayer mode.

Αρνητικά

  • Επαναλαμβανόμενο κάπως.
  • Προς το τέλος πολύ εύκολο.
  • Ελαφρώς χαζή AI συμμάχου.
  • Κάποια boss fight είναι απογοήτευση.
  • Τα hit-boxes κάπως ας τα να πάνε.
  • Πολύ απλοί γρίφοι.
  • Υπερβολικά linear.
  • Story να'χαμε να λέγαμε.
  • Μη-ξεκάθαρο morality system.
  • Ανεξερεύνητες ευκαιρίες στο storytelling.

Facebook Comments

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre Action, Hack&Slash,
Platforms PC, Playstation 4, Xbox One
Αρ. παικτών Single Player, Multiplayer
Εταιρία Ανάπτυξης
Εκδότης Bethesda Softworks
Διάθεση Steam, Xbox Live, PS Store,
Ημ. Διάθεσης 3 Ιουνίου 2011

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Windows Vista/7
Επεξεργαστής Intel Quad Core i5 or equivalent
Μνήμη 3 GB system RAM
Κάρτα Γραφικών NVIDIA GeForce GTX 460 / ATI Radeon HD 5830
Χωρητικότητα 12 GB

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.