GameHorizon.gr

Narcosis Review – Κατω Κατω Κατω στο Βυθο της Θαλασσας

Πριν από μια βδομάδα είχα κάνει review το Witch Hunt, ένα εξαιρετικό first-person horror φτιαγμένο με πολύ καλή θέληση και budget ένα πακέτο τσίχλες. Για δείξε μου λοιπόν Narcosis, πώς μπορείς να φτιάξεις κάτι κλάσης χειρότερο με μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια και το έν’ πέμπτο διάρκειας;

Story

Είστε ο… Ε… Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι οτι η δουλειά σας είναι ένας συνδυασμός δύτη με σκάφτη ορυχείου, το οποίο σας στέλνει στον πάτο του Νότιου Ειρηνικού, ώστε να εξορύξετε ένα νέο είδος αερίου από τον πυθμένα του ωκεανού. Ένας καταστροφικός σεισμός σύντομα διαλύει τη βάση σας, και πλέον είστε μόνοι στα θεοσκότεινα βάθη του ωκεανού, χωρίς προοπτικές διάσωσης και με την ομάδα σας να αγνοείται, ενώ ταυτόχρονα υποφέρετε από τη μοναξιά και την πίεση του νερού.

Narcosis (3)

Σας άρεσαν όλα αυτά; Ωραία, φάτε λοιπόν στα μούτρα το narration-συνέντευξη καθ’όλη τη διάρκεια του ταξιδιού σας, όπου ο πρωταγωνιστής, ένα χρόνο μετά το συμβάν αφηγείται σε μια δημοσιογράφο τα γεγονότα. Ναι, δεν κάνω πλάκα. Το Narcosis μας λέει από την πρώτη στιγμή οτι ο πρωταγωνιστής μας επιβίωσε ως ο μοναδικός επηζών και πλέον είναι σώος και ασφαλής. Χρειάζεται να εξηγήσω πόσο ηλίθιο είναι αυτό σε ένα survival horror game; Ειδικά όταν το κύριο quest μας καθ’όλη τη διάρκεια του gameplay είναι να βρούμε άλλους επιζήσαντες; Δεν το βλέπετε αυτή τη στιγμή, αλλά η παλάμη καλύπτει τα μούτρα μου ενώ ξεφυσάω απογοητευμένος.

Το ταξίδι μας βέβαια στον πυθμένα της ηλιθιότητας των developer συνοδεύει και η καλπάζουσα φαντασία μας, με τον πρωταγωνιστή να υποφέρει από οράματα/εφιάλτες, τα οποία είναι τα “what the f@ck” moments/jumpscares του παιχνιδιού, αφορώντας κυρίως τους νεκρούς συνεργάτες μας (σε ένα παιχνίδι όπου μπορούσαν να πετάξουν οτι undersea monster τους κατέβει υπόψιν), ντυμένους με τις υποθαλάσσιες στολές. Θα παραδεχτώ οτι ένα-δύο απ’αυτά ήταν όντως πετυχημένα, όπως και θα παραδεχτώ οτι η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πλήρης απογοήτευση. Τα βλέπατε να’ρχονται από το χιλιόμετρο, και το μόνο που σας προκαλούν είναι έναν αναστεναγμό εκνευρισμού, με τον ήδη αργό ρυθμό του Narcosis να καθυστερεί κι άλλο.

Narcosis (5)

Δεν είσαι alien!!!

Gameplay

Προς το τέλος της τρίωρης περιπέτειάς σας, το Narcosis νιώθει ξαφνικά την ανάγκη να πετάξει τα πιο artsy κομμάτια του ώστε να baitάρει τους reviewers, οπότε και το walking simulation αρχίζει να αντικαθίσταται με ένα θεόχαζο puzzle-solving σύστημα, το οποίο με έκανε να χρειάζομαι walkthrough. Όχι επειδή ήταν τόσο δύσκολα τα puzzle, αλλά επειδή τα mechanic ήταν αποφασισμένα με ζάρι. Στο πιο artsy κομμάτι του πχ, το Narcosis θα μας ζητήσει να εξερευνήσουμε ένα κυκλικό δωμάτιο που μοιάζει με ρόδα χάμστερ, βρίσκοντας 5 νούμερα τα οποία θα αποτελέσουν τον κωδικό μας για να προχωρήσουμε. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα στο δωμάτιο ήταν ένα κίτρινο καλώδιο, το οποίο κουλουριάζονταν, για να σχηματίσει ένα 0. Πέρασα 10 φορές από πάνω του, σίγουρος οτι ήταν ένα από τα νούμερα που χρειαζόμουνα, αλλά το παιχνίδι δεν έλεγε να το καταγράψει. Ανοίγοντας το walkthrough, ανακάλυψα οτι έπρεπε επίσης να κάτσω από πάνω του και για καμιά 5 δεύτερα κοιτώντας το από την ίδια γωνία σαν ηλίθιος, μέχρι να φορτώσουν τα κάρβουνα στον καυστήρα και να χαμπαριάσει το παιχνίδι οτι είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Βέβαια μην ελπίζετε να φτάσετε στα puzzle σύντομα, καθώς προηγούνται τρεις ώρες αγγαρείας. Προσπερνώντας το απελπιστικά αργό περπάτημα του χαρακτήρα σας που χειρίζεται σαν τανκ που δεν έφαγε service για κάνα χρόνο, το Narcosis θα καταφέρει να σας σπάσει τα νεύρα πολύ πριν απ’αυτό. Το εντυπωσιακό βέβαια είναι με πόσους τρόπους θα καταφέρει να σας σπάσει τα νεύρα!~ Αρχικά μπορεί να προσέξετε οτι ο πυθμένας της θάλασσας είναι ασυνήθιστα εχθρικός, με τα γιγάντια καβούρια να είναι οι κύριοι αντίπαλοί σας, που είναι στην ουσία κινούμενα instant game-overs. Θα πρέπει να θαυμάσετε και την ικανότητά τους να στέκονται ακριβώς μπροστά από το σημείο που θέλετε να πάτε, αναγκάζοντάς σας να “επιλέξετε” μια διαδρομή Β, και δίνοντας στο παιχνίδι σχεδόν ΜΙΑ ΩΡΑ παραπάνω διάρκειας, απλώς επειδή το lobby με όλες τις keycards πραγματικά είναι το πιο ταιριαστό φυσικό περιβάλλον για την πανίδα του ωκεανού. Α, και μην ξεχάσω: Οι developer ξεκάθαρα προσπαθούν να συσχετίσουν τα καβούρια με αράχνες. Τα πάντα από τον τρόπο που είναι σχεδιασμένα μέχρι το πώς παρουσιάζονται είναι μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να μας πετάξουν στη σπηλιά της Shelob… Κάτω από τη θάλασσα. Ναι, στον πυθμένα του ωκεανού, δεν κατάφεραν να σκεφτούν τίποτα πιο τρομακτικό από τον κύριο Καβούρη.

Δε σας απογοήτευσε αρκετά το Narcosis; Δοκιμάστε το Sylvio 2!

Narcosis (10)

Μχμ… Ναι, το στυγνό μέταλλο είναι προφανώς η ιδανική φυσική τροφή για ένα καβούρι. Έτυχε να βρίσκεται ακριβώς μπροστά στην πόρτα. Also δεν είσαι αράχνη!

Βασικά διόρθωση, για VR προορίζεται το παιχνίδι, και ήδη θέλουμε να νομίζουμε οτι τα πεντανόστιμα τραγανιστά σνακ των Κινέζων είναι το ίδιο τρομακτικά με κάποια από τα πιο ανατριχιαστικά έντομα της επιφάνειας, οπότε γιατί να μην πετάξουμε μέσα και τους facehuggers από το alien; Αυτά είναι τα χταπόδια, τα οποία κολλάνε ακριβώς πάνω στο κράνος σας (για κάποιο λόγο) και πρέπει να τα μαχαιρώσετε γρήγορα για να φύγουν, καθώς προσπαθούν να σπάσουν την επιφάνεια του γυαλιού και να αφήσουν τα αυγά τους μέσα σας. Α συγνώμη, σκεφτόμουν κάτι που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, σε ένα κόσμο που θέλει να είναι όσο πιο αληθοφανής γίνεται. “Αναστεναγμός.” Guys, απλώς πετάξτε τέρατα μέσα. Όταν κάθε γ@μημένο ψάρι του ωκεανού που είναι το πολύ 1/5 του μεγέθους μου θέλει ψυχωτικά να με σκοτώσει, τότε νιώθω σαν επί ένα τρίωρο να κυκλοφορώ στο σπίτι με μυγοσκοτώστρα.

Το πιο τραγικό βέβαια είναι οτι τα γ@μήδια δε μαθαίνουν καν το μάθημά τους με τη μία. Το μέσο ψάρι θέλει να το μαχαιρώσετε συνολικά 5 φορές για να ψοφήσει. Μετά από κάθε μαχαιριά θα κάνει πίσω, ετοιμαζόμενο για το επόμενο charge καθώς η φλέβα στο μέτωπό σας αρχίζει να πάλλεται (+άλλα 20 λεπτά διάρκεια). Η επιμονή τους στο να μην χαμπαριάζουν οτι κάτι 5 φορές το μέγεθός τους και 10 φορές πιο βαρύ δεν είναι καλός στόχος πραγματικά με εντυπωσιάζει. Οι σουπιές ήταν ίσως οι μόνοι αντίπαλοι του Narcosis που βγάζαν νόημα, αν και δεν ήξερα οτι το μελάνι είναι σαν τη μεμβράνη των symbiote, κολλώντας πάνω στο κράνος σας αντί να μένει σε μια περιοχή. Anyway, προσπερνώντας όλες αυτές τις βλακείες…

Narcosis (1)

“Money money money money…”

Το mapping είναι ΑΠΑΙΣΙΟ. Από τα platforming sections όπου πρέπει να πηδήξετε πάνω από το κατάμαυρο κενό και να φτάσετε στις εντελώς διάφανες γυάλινες επιφάνειες που επίσης δείχνουν το κατάμαυρο κενό, μέχρι τις σπηλιές με τα καβούρια (σας είπα οτι τα παρουσιάζουν σαν αράχνες) όπου χάνεστε σε μια κουταλιά νερό επειδή ο χαρακτήρας σας στρίβει σαν ετοιμοθάνατη γριά, το Narcosis κατάφερνε να με εκνευρίζει σε κάθε στροφή και γωνία. Granted, όχι οτι είναι δύσκολο παιχνίδι. Απλώς είναι σπαστικό.

Το χειρότερο βέβαια όλων, είναι οτι ήταν πάρα πολύ εύκολο να δικαιολογήσουν σχεδόν τα πάντα. Στον πάτω του ωκεανού είμαστε στο Νότιο Ειρηνικό. Απλώς γράψτε σε ένα τοίχο με αίμα “R’lyeh στα 50 μέτρα. Στις τρεις τυρόπιτες η μία δώρο.” και είστε καλυμμένοι! Ξαφνικά θα έβγαζαν νόημα και οι ασταμάτητες παραισθήσεις, και τα αυτοκαταστροφικά ψάρια, και το mapping που μοιάζει σαν λαβύρινθος χωρίς κανένα λόγο (μην αναφέρω τα μαγικά “ρεαλιστικά” καύσιμα που βρέθηκαν στη μέση του πουθενά στον πάτο του ωκεανού. Είναι εξωφρενική η εμμονή του παιχνιδιού να αυτοπαρουσιάζεται σαν αληθοφανές και δραματικό τη στιγμή που είμαστε στο θέατρο του παραλόγου.

Narcosis (7)

“Μας κορόιδεψε… Το Trailer…”

Technical

Όσοι έχετε παίξει Alien Isolation, το Narcosis είναι αυτό με τα γραφικά στο medium και 10 filters από πάνω. Για τους υπόλοιπους, πρόκειται για ένα αδιάφορο, θεοσκότεινο design όπου δεν καταλαβαίνετε τι είναι τι, και περπατάτε με ρυθμούς χελώνας, κάνοντας ακόμα και τις πιο μικρές διαδρομές βασανιστικές, πέρα από το οτι είναι οπτικά βαρετές. Τουλάχιστον με max γραφικά δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα, ενώ ο ήχος κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Final Verdict

Σε καμία περίπτωση μην αγοράσετε. Ούτε όταν είναι σε προσφορά. Το Narcosis διακατέχεται από απαίσιο design σε σχεδόν κάθε τομέα, από το story του μέχρι το gameplay, αλλά κυρίως και από μια αυτάρεσκη πεποίθηση οτι είναι κάποιο είδος υψηλής τέχνης, που σας τη σπάει στα νεύρα. Αφήστε το να πνιγεί.

Το Gamehorizon δίνει παγερό thumbs down.

Μείνετε συντονισμένοι με το GameHorizon.gr για όλα τα νέα του Gaming, Anime, Gaming Gear αλλά και PnP. Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο και να κάνετε Like για να υποστηρίξετε την ομάδα μας.

Gaming | eSports | Previews| Reviews | Anime | Events | Technology .

4.6

Γραφικά

5.5 /10

Ήχος

6.0 /10

Ατμόσφαιρα

5.0 /10

Gameplay

2.0 /10

Θετικά

  • Υποθέτω το πρώτο πεντάλεπτο.

Αρνητικά

  • Οι υπόλοιπες 2 ώρες και 55 λεπτά.
  • Απαίσιος χειρισμός.
  • Αδιάφορα γραφικά και ήχος.
  • Απαίσιο mapping.
  • Ψυχωτική AI αντιπάλων.
  • Παραείναι χαρούμενο με τον εαυτό του.
  • Απελπιστικά αργοί ρυθμοί gameplay.
  • Mandatory platforming

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre Horror, Survival
Platforms PC
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης Honor Code, Inc.
Εκδότης Honor Code, Inc.
Διάθεση Steam
Ημ. Διάθεσης 28 Μαρτίου 2017

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Windows 7 (64 bits)
Επεξεργαστής Intel i5/7 second generation or better
Μνήμη 8 GB RAM
Κάρτα Γραφικών Nvidia GTX 970 / AMD R9 290
Χωρητικότητα 8 GB available space

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.