GameHorizon.gr

Review: Life is Strange

Το πρώτο μου review που εκδίδεται και στο GameHorizon και στο Igmg, το Life is Strange κερδίζει αυτή την τιμή λόγω της φαινομενικής ικανότητας του game να αναπαριστά όλα όσα είναι λάθος με τη σημερινή μαμμόθρεφτη κοινωνία μας μέσα σε 15 άνισα κατανεμημένες ώρες.

Όσοι το διαβάζετε αυτό από το GameHorizon, να ξέρετε οτι στο Igmg το έχουμε στη στήλη «rant review». Τα rant reviews είναι μια ειδική κατηγορία reviews με παιχνίδια που όχι απλώς αντιπαθήσαμε ή θεωρήσαμε κακά, αλλά για τα οποία τρέφουμε απύθμενο μίσος, όποτε έχετε υπόψιν σε τι μπαίνετε προτού συνεχίσετε την ανάγνωση. Α και θα ακολουθήσουν ανελέητα spoilers, οπότε you have been warned.

Life is Strange - Pic 1

Τον Jason δε θα τον ξαναπιάσεις στο στόμα σου! Τον Jason!

Story/Gameplay

Το Life is Strange ξεκινάει με τη Max να προσπαθεί να προσαρμοστεί στο νέο λύκειό της, το Σχολείο Φωτογραφίας Blackwell Academy, η οποία βρίσκεται στην παραθαλάσσια Arcadia Bay. Η οικογένειά της ζούσε παλαιότερα στην Arcadia Bay, αλλά 5 χρόνια πριν ξεκινήσει το παιχνίδι η Max μετακόμισε σε άλλη πόλη, απ’όπου και επέστρεψε μόλις πρόσφατα, χωρίς να έχει κρατήσει καμία επαφή από τους παλιούς της φίλους.

Η Blackwell Academy πρόκειται για ένα σκληρό μέρος όμως, με το club πλουσιόπαιδων Vortex Club να κάνει κουμάντο τα πάντα, ενώ πολλοί μαθητές πέφτουν θύματα bullying, συμπεριλαμβανομένης της Max και των νέων hipster/uncool φίλων της. Μετά από άλλη μια κουραστική μέρα, η Max πηγαίνει στις τουαλέτες για να πλύνει το πρόσωπό της, όπου και βρίσκει την παιδική της κολλητή φίλη, Chloe, να πυροβολείται από τον αρχηγό του Vortex Club μετά από μια διαφωνία. Ξαφνικά ξυπνάει στην τάξη όπου βρίσκονταν ακριβώς πριν, την ώρα του μαθήματος, ανακαλύπτοντας οτι έχει τη δύναμη να γυρίζει πίσω το χρόνο. Αποφασισμένη, χρησιμοποιεί την εν λόγω δύναμη για να σώσει την παιδική φίλη της, ενώ ταυτόχρονα πλήττεται από οράματα ενός τυφώνα.

Ας πούμε πρώτα τα θετικά του παιχνιδιού:

1)Έχουμε μία από τις καλύτερες παρουσιάσεις ψυχοπαθή που έχω δει ποτέ σε game.
2)Σε γενικές γραμμές είναι αρκετά ρεαλιστικό το κλίμα του.
3)Τα γραφικά του είναι όμορφα.

Life is Strange - Pic 2

Ναι υπάρχει λεσβιακή σχέση στο παιχνίδι. Και τώρα που σταμάτησαν τα media να χειροκροτάνε για το προοδευτικό πνεύμα του παιχνιδιού γυρνάμε στις μπαρούφες.

Το Life is Strange πρόκειται για ένα παιχνίδι επιλογών, με ίδια μηχανή και σύστημα με τα παιχνίδια της Telltales, δηλαδή είναι ένα adventure game με πολύ έμφαση στους διαλόγους, αλλά με ένα twist: Τη δυνατότητα να γυρίζετε πίσω το χρόνο! Cool, σωστά;

ΛΑΘΟΣ ΗΛΙΘΙΟΙ DEVELOPERS! Το όλο νόημα στα παιχνίδια επιλογών είναι να λουζόμαστε τις συνέπειες των επιλογών μας! Η Telltale το είχε πιάσει πολύ ωραία το νόημα. Σε μία ατμόσφαιρα πανικού, έπρεπε να ζυγίσω μέσα σε 5-6 δεύτερα αν αξίζει να αφήσω το κοριτσάκι που μεγάλωνα κάθε μέρα να φάει ανθρώπινο κρέας ή να την προειδοποιήσω, ρισκάροντας την ασφάλειά της καθώς περιτριγυρίζονταν από μια οικογένεια κανίβαλων βλάχων. Άγχος, πανικός, στιγμές ηρωισμού, έντονοι χτύποι καρδιάς. Στιγμή αλήθειας.

Αντίστοιχα όταν στο Mass Effect 2 όλη η Alliance με κοίταζε με μισό μάτι επειδή άφησα τους στρατιώτες μας να ψοφήσουν σαν τις κατσαρίδες για να σώσουμε το Council, ένιωθα το βάρος των επιλογών μου. Αν μπορούσα όμως ανά πάσα στιγμή να αλλάξω το χρόνο επειδή δε με βόλευε το αποτέλεσμα, τότε ούτε τύψεις θα ένιωθα που άφησα τους στρατιώτες μας να πεθάνουν, αλλά ούτε και περηφάνια που έσωσα το Council, θα ήμουν απλώς κενός.

«Επιλογές» σημαίνει «συνέπειες» κύριοι. Άμα δεν υπάρχουν συνέπειες, τότε δεν έχουν νόημα και οι επιλογές, αλλά προφανώς το target audience του Life is Strange δεν είναι το είδος που θα άντεχε την πίεση των σκληρών επιλογών (πολύ περισσότερα για αυτό αργότερα). Το θέμα είναι οτι η δύναμή μας παραείναι βολική, βγάζοντας μας από κάθε πιθανό κίνδυνο.

Life is Strange - Pic 3

Οι δυνάμεις της Max δουλεύουν με βάση τους πολύ λογικούς κανόνες του «τι συμφέρει το plot», που σύντομα καταντάει σκέτο μπέρδεμα για τα puzzle.

Αυτό ήταν και ένα απ’τα βασικά προβλήματά μου με το παιχνίδι, το οποίο πραγματικά συνειδητοποίησα προς το τέλος. Η Arcadia Bay ήταν στα πρόθυρα καταστροφής, η Chloe και η Max ήταν απελπισμένες, ΕΓΩ όμως δεν ένιωθα κανένα άγχος ή οποιοδήποτε συναίσθημα πέρα από εκνευρισμό. Ένα από τα βασικά στοιχεία του time travel σαν ιδέα, είναι η συνειδητοποίηση του πόσο αδυνατούμε να καταλάβουμε το χάος του σύμπαντος γύρω μας. Μας κάνει να αισθανόμαστε μικροί, αδύναμοι, αβοήθητοι κτλπ.

Το Stein’s Gate το είχε προσεγγίσει πολύ έξυπνα το θέμα: Σημαντικά events στην ιστορία δημιουργούσαν ένα convergeance, δηλαδή μία απόλυτη μοίρα, κάτι που θα συνέβαινε όσο κι αν αλλάζαμε το χρόνο. Εκεί ήταν και το ζουμί. Προσπαθούσαμε απελπισμένα να αποτρέψουμε το θάνατο της Mayuri, αλλά όσο κι αν βασανιζόμασταν και υποφέραμε, το σύμπαν πάντα συνωμοτούσε για να την καταστρέψει, μέσα από μια αλυσίδα «συμπτώσεων». Αυτό κύριοι είναι έξυπνο writing. Τα ταξίδια στο χρόνο απαιτούν αυτού του είδους το έξυπνο writing, ακριβώς για να έχουμε την αίσθηση του «mind blown». Στο Life is Strange όμως ποτέ δεν ένιωσα κάτι αντίστοιχο.

Η δύναμη της Max ήταν απόλυτη και χωρίς απρόβλεπτες παρενέργειες, η πρωταγωνίστριά μας είναι απλώς op, αναιρώντας κάθε ανησυχία που μπορεί να είχαμε για αυτήν. Στο παιχνίδι δεν μπορούμε να φάμε καν game over με κάποιο τρόπο, υποτίθεται οτι εγώ θα συνδεθώ συναισθηματικά μαζί της?! Φανταστείτε αν αντί για τη Ripley στο Alien είχαμε για πρωταγωνιστή τον Hulk. Θα νιώθατε εσείς το φόβο των xenomorph; Άσε που το παιχνίδι μερικές φορές απαιτούσε να «χάσω» πρώτα μια φορά ώστε να προχωρήσω. Παράδειγμα η πυρκαγιά στο episode 5, όπου γύρναγα το χρόνο πίσω για σχεδόν ένα μισάωρο μέχρι που παραιτήθηκα, και τότε το παιχνίδι μου εμφάνισε την επιλογή να ρίξω άμμο πάνω στο πετρέλαιο που έσταζε.

Life is Strange - Pic 4

«Chillax» δικέ μου, με πιάνεις «ωχ αδερφέ»;

-Wow Σταύρο, το έχεις πάρει πολύ πιο ώριμα το θέμα απ’ότι περιμέναμε.
-Α ναι, παραλίγο να ξεχαστώ, ευχαριστώ που μου το θύμησες αγαπητέ αναγνώστη.

Γ@ΜΩ ΤΟΥΣ HIPSTERΑΔΕΣ ΜΟΥ ΜΕΣΑ. Ηλίθια, βλαμμένα αναρχομαμμόθρευτα. Αγνοώντας όλα τα θέματα gameplay και τα φιλοσοφικά ζητήματα που θαλασσώνει το game, το Life is Strange έχει ΑΝΤΙΠΕΘΑΣΤΑΤΟΥΣ πρωταγωνιστές. Στην αρχή του game καλούμαστε να ψηφίσουμε κατά της εγκατάστασης καμερών ασφαλείας στο λύκειό μας, καθώς οι σιχαμένοι οι μπάτσοι θέλουν να αφαιρέσουν τα δικαιώματά μας και την ελευθερία μας γιατί είναι φασίστες και ανασφαλείς! Ή τουλάχιστον έτσι προσπαθεί να το παρουσιάσει το παιχνίδι, γιατί εγώ το μόνο που έβλεπα ήταν ένα λύκειο γεμάτο φυλλάδια για μια μαθήτρια που αγνοείται, μία ακόμα με τάσεις αυτοκτονίας και ένα βλάκα πλουσιόπαιδο να κουβαλάει πιστόλι ενώ πουλάει χασίς σε ανήλικα. Ξέρετε, ~ηλίθιοι~ μαχητές της ελευθερίας μου, σε ένα τέτοιο μέρος ίσως, ίσως λέμε τώρα, να μην είναι και τόσο κακή ιδέα η άμεση παρακολούθηση της αστυνομίας.

Βέβαια τα best of με τους κακούς τους φασίστες τα έχει η Chloe, η «κολλητή» μας. Αντίθετα με τη Max που υποτίθεται είναι πιο μαζεμένη, η Chloe είναι η δυναμική, καλόκαρδη επαναστάτρια που πολεμάει για την ελευθερία μας απέναντι στο σπασμένο σύστημα! Απλώς τυχαίνει ταυτόχρονα να είναι πρεζόνι, κλέφτρα, πόρνη, βανδαλίστρια, να μπαινοβγαίνει από το αστυνομικό τμήμα γλιτώνοντας της μόνο χάρη στον πατριό της, να μισεί τον πατριό της και σε ένα βαθμό και τη μητέρα της, να την έχουν πετάξει από το σχολείο και προσπαθεί να εκβιάσει άτομα πολύ πιο επικίνδυνα από αυτήν για να πάρει λεφτά ώστε να ξεπληρώσει τα άλλα άτομα πολύ πιο επικίνδυνα από αυτήν στους οποίους χρωστάει περίπου 5 χιλιάρικα. Viva la freedom!

Αν το παιχνίδι την έκρινε με οποιοδήποτε τρόπο δε θα είχα πρόβλημα, θα ήταν ένας ρεαλιστικός χαρακτήρας, αλλά το Life is Strange έχει τόσο εμμονή να την παρουσιάσει σαν καταπιεσμένη ψυχή που τα παίρνω στο κρανίο. Από τις αγαπημένες μου φάσεις είναι όταν συναντάμε τον πατριό της, που είναι αστυνομικός. Εσείς σαν Max κρύβεστε και βλέπετε τον τύπο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιό της (που είναι μαύρο χάλι με σπρέι στους τοίχους κτλπ) και να τη ρωτάει αν καπνίζει μαριχουάνα (το οποίο ξέρουμε οτι ισχύει). Αυτή του λέει θυμωμένη όχι, βρίζοντάς τον, οπότε ο τύπος τη ρωτάει αν είχε πάρει ένα από τα πιστόλια του. Εκεί η τύπισσα ξεσαλώνει, το σπρώχνει κτλπ φωνάζοντάς του οτι είναι παρανοϊκός και τον βρίζει πάλι. Και τότε συμβαίνει το τραγικό, της τραβάει χαστούκι (και ούτε καν δυνατό, ε;) με την κρυμμένη Max μας να φέρνει τα χέρια στο στόμα και να σκέφτεται τι καθίκι που είναι αυτός ο φασίστας. Ο τύπος προσπαθεί να ζητήσει συγνώμη αλλά η Chloe τον πετάει έξω από το δωμάτιο, και μετά συζητάει με τη Max μας πόσο παρανοϊκός και απαίσιος είναι. AND THEN η Chloe ρωτάει «Hey, wanna see something cool?» και βγάζει το πιστόλι του. ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ!

Life is Strange - Pic 5

Paranoid to the point of being COMPLETELY JUSTIFIED maybe?

-Εντάξει ρε Σταύρο, όλο το παιχνίδι η Chloe είναι;
-Ευτυχώς όχι αγαπητέ αναγνώστη, αλλά μην περιμένουμε και τεράστια βελτίωση.

Πέρα από την Chloe, οι main χαρακτήρες είναι η Kate, ο Warren, και βέβαια η Max. Η Kate είναι μια ήσυχη κοπέλα η οποία όμως έχει εμμονή με την εκκλησία, ντύνεται άσχημα και κακά τα ψέματα, η ικανότητά της στην επικοινωνία με άλλα άτομα και την προσαρμοστικότητα είναι πολύ κάτω του μετρίου. Το πρόβλημά της είναι οτι παραείναι ευαίσθητη, σε εκνευριστικό βαθμό (θα το ακούσετε πολύ σε αυτό το review αυτό). Ναι, ok, είναι θύμα bullying και η οικογένειά της είναι ένα μάτσο θρησκευτικοί βλάκες, αλλά η τύπισσα προσπαθεί να είναι κολλιτσίδα στη Max σε αηδιαστικό βαθμό, χωρίς να έχει κάποιο στοιχείο που την κάνει συμπαθητική. Είναι ξεκάθαρο από την αρχή οτι είναι χαμένη υπόθεση τόσο αδύναμα άτομα στο κλίμα ενός ανταγωνιστικού λυκείου. Αργότερα προσπαθεί να αυτοκτονήσει οπότε προσπάθησα απεγνωσμένα να ξεγελάσω το παιχνίδι ώστε να μη με αναγκάσει να πάω να τη σώσω αλλά μάταια. Τελικά ευτυχώς κατάφερα να αποτύχω το αντίστοιχο «dialogue check» οπότε τη μαζέψανε με σπάτουλα από τα πλακάκια και ένιωσα οτι επιτέλους έκανα κάτι σωστό για το Blackwell.

Ο Warren είναι ο πιστός φίλος μας κτλπ κτλπ και σε γενικό βαθμό είναι cool τύπος (και αρκετά βοηθητικός στην πορεία του παιχνιδιού) με εξαίρεση οτι είναι ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΚΙΑΣ. Στην πορεία του game προσπάθησα απεγνωσμένα να κόψω επαφές μαζί του γιατί η Max τον είχε στη friendzone αλλιώς, αλλά δυστυχώς το Life is Strange είχε διαφορετικές ιδέες και ο τύπος γίνονταν προοδευτικά πιο pathtic. Αγαπητή γυναίκα αναγνώστρια, το καλό που σου θέλω να μην κάνεις τέτοια. Ξέρω οτι είναι βολικοί κάτι τέτοιοι βλάκες αλλά… Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, άτομα που είναι τόσο cowards… No, f@ck it, συνέχισε την εκμετάλλευση, they deserve it. Και που’σαι, πες τους και πόσο σαν αδέρφια τους βλέπεις, έτσι, ΝΑ ΤΣΟΥΞΕΙ.

Life is Strange - Pic 6

«Νια νια νια είμαι ανασφαλής teenager νια νια νια!»

Η Max βέβαια είναι η καλύτερη απ’όλους. Εκτός από την «κλασσική πλέον» συμπεριφορά της νέας επαναστάτριας-χωρίς-αιτία, η τύπισσα είναι υπερευαίσθητη με το περιβάλλον, αλλά ταυτόχρονα έχει ταλέντο στη φωτογραφία (ή τουλάχιστον έτσι λένε οι υπόλοιποι χαρακτήρες) οπότε σαν «καλλιτέχνης» είναι μια ευαίσθητη ύπαρξη και ΝΙΑ ΝΙΑ ΝΙΑ! Grow some balls! Ειδικά σε κάτι φάσεις που λέει πόσο «cool» είναι να χρησιμοποιείς φυσικά προϊόντα αντί για χημικά και πόσο «Wowsers» είναι άτομα που προστατεύουν το περιβάλλον θέλω να την πνίξω. Και μιας και πιάσαμε ηλίθιες λέξεις:

«Bizzaro!
Bidness!
Amazeballs!
Beeatch!
For reals?
Wowsers!»

Ok, μπορεί να μην έχω πάει ποτέ Αμερική αλλά διάολε, βάζω το χέρι μου στη φωτιά της Cthuugha οτι ΔΕ ΜΙΛΑΝΕ ΕΤΣΙ. Η ποιότητα του διαλόγου κινείται συνέχεια σε τέτοια υπόγεια επίπεδα, με τα χειρότερα βέβαια να είναι τα περιβαλλοντικά μηνύματα που με χαρά θα έχωνα στον κ@λο ενός greenpissα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα διάλογου ακόμα, διότι προφανώς δε χόρτασα να σας βασανίζω:

«Now you’re totally stuck in the retro zone. Sad face.»
«It felt like a real city for artists. Big and bright… Great for taking pictures.»
«Can you let me chillax for a bit?»
«Wowser! A map of Blackwell Academy! I wonder why?» (αναφερόμενο στο χάρτη του securitα της ακαδημίας)
«Poor little deer, it’s not enough to kill you. They have to display your head.»
Και το καλύτερο:
«Maybe if more people cared…»

Life is Strange - Pic 7

Που να πεθάνει οτι αγαπάς.

Που θέλω να καταλήξω; Οτι το παιχνίδι είναι PRETENTIOUS και πολύ χειρότερα, CRINGEWORTHY. Η Max και η Chloe είναι factory-maid politically-correct σκύλες, σε σημείο αηδίας με το πόσο ευαίσθητες μπορούν να γίνουν. Guys το political correctness ΔΕΝ είναι καλό πράγμα. Άλλο το να δείχνεις κατανόηση για τα προβλήματα που έχουν οι μαύροι με τους βλάχους τους ΚΚΚ και άλλο να μετράς χίλιες φορές τα λόγια σου πριν πεις ένα ανέκδοτο επειδή η κοκκινομάλλα παχουλούλα σκύλα με τεράστια γυαλιά πιστεύει οτι προσέβαλλες τις γυναίκες ή τους ασιάτες ή ξέρω’γω οποιονδήποτε δεν είναι λευκός άντρας (και μετά θα σου ζητήσει και τα ρέστα, έτσι;).

Η λογική του political correctness είναι οτι άτομα που ανήκουν σε «ευαίσθητες ομάδες» θα βρουν υποστήριξη από όμοιούς τους για να απαιτήσουν πράγματα που δε κερδίζουν πραγματικά, και το εκνευριστικό είναι οτι λόγω του internet ΠΑΝΤΑ θα βρίσκονται μερικοί βλάκες αυτοδιορισμένοι βιτζιλάντηδες για να το παίξουν ήρωες ενώ κρύβονται στην ασφάλεια ενός group παρόμοιων ηλιθίων. Το οτι στην ενότητα κρύβεται δύναμη δε σημαίνει οτι αυτή η δύναμη κινείται προς κάποιο πραγματικό ιδανικό. Καταλαβαίνω οτι το Life is Strange απευθείνεται στο κοινό του νεαρού επαναστάτη «f@ck the police» αλλά ήμαρτον!

Όταν το παιχνίδι τέλειωνε, στο episode 5, μας δίνονται δύο επιλογές. Να σκοτώσουμε την Chloe, επαναφέροντας την τάξη στην Arcadia Bay, ή να αφήσουμε την πόλη να καταστραφεί από τυφώνα. Εκεί ήταν και που κατάλαβα πόσο με είχε επηρεάσει το παιχνίδι, καθώς έκανα την τελική επιλογή μου… Ζυγίζοντας πόσο περισσότερους από αυτούς τους αντιπαθητικούς ηλίθιους μπορώ να ξεκάνω. Θέλω να πω, ok, το να ξεφορτωθώ το πρεζόνι την κολλητή μου θα ήταν σίγουρα υπέροχο, αλλά έτσι θα άφηνα μια ολόκληρη πόλη από μπετόβλακες που θέλουν «περισσότερο κόσμο να νοιάζεται» να ζήσει.

Life is Strange - Pic 8

Το δωμάτιο της Chloe. Συγνώμη, «αχούρι» εννοούσα.

Technical
Όμορφο στα γραφικά, απίστευτα pretentious «χέσε μας τώρα» στη μουσική. Αυτά τα indie/folk υπερευαίσθητα κομμάτια που πάνε κι έρχονται καταντάν σύντομα κουραστικά, όπως και οι χαρακτήρες μας.

Final Verdict
Όσοι δεν έχετε επαφή με το game μπορεί να με λέτε σκληρό (στην καλύτερη) με αυτό το review, αλλά πραγματικά αν παίξετε θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ. Το παιχνίδι είναι τόσο ΔΗΘΕΝ που προκαλεί ασταμάτητη αηδία, κυρίως επειδή ξέρω οτι τα μοντέλα χαρακτήρων που παρουσιάζει αντικατοπτρίζουν και την πραγματικότητα. Να ξέρετε οτι αυτή τη στιγμή μιλάω για την πάρτη μου και δεν εκπροσωπώ ούτε το Igmg ούτε το Game Horizon όταν το λέω, αλλά επειδή όλοι οι άλλοι φοβούνται θα το πω εγώ: ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ που βγήκε και ο Trump! Γ@μώ το political correctness και τις ιδεολογίες περί κακής κυβέρνησης που σπέρνει και το Life is Strange κάθε τρεις και λίγο.

Το οτι θα βρείτε «ψυχολογική στήριξη» σε ένα group ιπποτών του διαδικτύου θυματοποιώντας τον εαυτό σας δε σημαίνει οτι ΑΞΙΖΕΤΕ και τη βοήθεια. Μη ρωμαντικοποιούμε τις ΒΛΑΚΕΙΕΣ του «καταπιεσμένου πολίτη» σαν δικαιολογία για να φερόμαστε σαν τούβλα, κυρίως γιατί έτσι θα θέσουμε λάθος παραδείγματα και σε μελλοντικούς πιθανούς μπαμπουίνους.: «Δεν πειράζει αν είσαι τελείως ανίκανος να ζήσεις μόνος σου! Απλώς κατηγόρησε το πρώτο εκτελεστικό όργανο που θα βρεις κοντά σου και το internet θα μαζευτεί για να σε στηρίξει!» Η σωματική αδυναμία είναι κατανοητή, αλλά η αυξανόμενη ψυχολογική ανάγκη για τη στήριξη τρίτων είναι σημάδι οτι πηγαίνουμε πίσω σαν είδος κύριοι, όχι μπροστά, και το Life is Strange τη θέτει σαν παράδειγμα προς μίμηση.

Life is Strange - Pic 10

Oh yes, lets go THERE.

Αδύναμοι. Άι και στο διάολο Life is Strange.

Μείνετε συντονισμένοι με το GameHorizon.gr για όλα τα νέα του Gaming, Anime, Gaming Gear αλλά και PnP. Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο και να κάνετε Like για να υποστηρίξετε την ομάδα μας.

Gaming | eSports | Previews| Reviews | Anime | Events | Technology .

Life is Strange

Life is Strange
3.25

Γραφικά

8/10

    Mουσική

    2/10

      Gameplay

      3/10

        Θετικά

        • Ρεαλιστικός κόσμος.
        • Είναι απολαυστικό να βλέπεις τους βλάκες να ψοφάνε σαν τις κατσαρίδες στο episode 5.
        • Μία απ'τις καλύτερες απεικονήσεις ψυχοπαθή που έχω δει ποτέ σε game μετά τη Shodan.
        • Όμορφα γραφικά.

        Αρνητικά

        • Τα mechanic δουλεύουν όπως βολεύει το παιχνίδι κάθε φορά, σε σημείο που μπερδεύεται ο παίκτης.
        • Η αίσθηση οτι οι επιλογές μας δεν έχουν όντως νόημα, όχι επειδή δεν υπάρχει αντίκτυπο, αλλά επειδή τις παίρνουμε πίσω όποτε γουστάρουμε.
        • Κάποιες φορές απαιτείται να
        • Οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες είναι όλοι για σκότωμα.
        • Είναι εντυπωσιακό πόσο πολύ θα μισείστε το cast μέσα σε μισή ώρα.
        • Η Chloe ειδικά παίρνει βραβείο βλακείας.
        • Δεν υπάρχει ταύτιση παίκτη-Max.
        • Το παιχνίδι μεταφέρει κάκιστα μηνύματα.
        • Οι διάλογοι είναι cringy af.
        • PRETENTIOUS! PRETENTIOUS! PRETENTIOUS!

        Πληροφορίες παιχνιδιού
        Genre Adventure
        Platforms Steam, PC,
        Αρ. παικτών Single Player
        Εταιρία Ανάπτυξης DONTNOD Entertainment
        Εκδότης Square Enix
        Διάθεση Steam
        Ημ. Διάθεσης 2015

        Απαιτήσεις παιχνιδιού
        Λειτ. Σύστημα Windows 7 +
        Επεξεργαστής Dual Core 3.0GHz or equivalent.
        Μνήμη 2 GB RAM
        Κάρτα Γραφικών ATI or NVidia card w/ 1024 MB RAM (NVIDIA GeForce GTX 260 or ATI HD 4890)
        Χωρητικότητα 14 GB available space.

        Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.