GameHorizon.gr

Stygian: Reign of the Old Ones – Review – The Mafia Rules

Woohoo! Ένα Cthulhu Mythos game για να τελειώσω το 2019 το οποίο δεν ήταν απογοήτευση! Δεν ξέρω αν το μυαλό μου μπορεί να αντέξει τέτοια ένταση! Με αυτό το ρυθμό μπορεί στο επόμενο game Dota 2 που θα μπω να μην έχει Ρώσους που δεν ξέρουν να μιλάνε Αγγλικά σαν άνθρωποι. Ξεφεύγω όμως. Ο τίτλος που θα μας απασχολήσει είναι το Stygian: Reign of the Old Ones, ένα turned-based RPG (με έμφαση στο RPG κομμάτι), εμπνευσμένο από τα επιτραπέζια Call of Cthulhu games, με μια πινελιά Planescape Torment. Βέβαια το”δεν ήταν απογοήτευση” και το “ήταν εξαιρετικό” απέχουν πολύ το ένα από το άλλο, οπότε πάμε να δούμε προς ποιο απ΄τα δύο γέρνει το Stygian.

Επίσκεψη στην εγκατελειμμένη τράπεζα του Arkham.

Story

Η πόλη του Arkham των 30ς-40ς ήταν πάντα ένα μίζερο μέρος, αλλά πλέον μπορεί και να αποτελεί το τελευταίο οχυρό της ανθρωπότητας. Λίγο καιρό πριν τα γεγονότα του παιχνιδιού, ένα κατακλυσμικό γεγονός που ο κόσμος πλέον λέει “The Black Day” διέγραψε τα σύνορα της πραγματικότητας, φέρνοντας τη γη σε ένα κόσμο ανάμεσα σε διαστάσεις. Απ’όσο ξέρουν οι κάτοικοι του Arkham, δεν έχει μείνει καμία άλλη πόλη στον πλανήτη, με μια εντυπωσιακή ποικιλία καταστροφών να έχει οδηγήσει στο βίαιο και ~αν ήταν τυχεροί~ γρήγορο θάνατο του μεγαλύτερου μέρους του ανθρώπινου πληθυσμού.

Από το πιο trippy κομμάτια του τίτλου.

Ανάμεσα στις φυσικές καταστροφές, τα διαγαλαξιακά τέρατα και τα παραφυσικά φαινόμενα που εμφανίζονται με ολοένα και γρηγορότερους ρυθμούς, όπως ήταν αναμενόμενο, η κυβέρνηση διαλύθηκε σχεδόν κατευθείαν, παίρνοντας μαζί την αστυνομία και το στρατό. Αυτό άφησε ένα κενό δύναμης στην πόλη, το οποίο κάλυψε η μόνη οργανωμένη κοινότητα που διέθετε τον απαραίτητο εξοπλισμό: Η μαφία, υπό την ηγεσία του οξύθυμου Wax Face (τον οποίο δε συνάντησα ποτέ στο playthrough μου). Η μαφία έχει απλώσει τον ιστό της σε κάθε εναπομείνουσα επιχείρηση του Arkham, εισπράττοντας φόρους από όλους, και εξοντώνοντας όσους παραμιλούν.

Η δεύτερη δυνατότερη οργάνωση είναι η νεοσυνταχθείσα cult, μια ολοένα και αυξανόμενη ομάδα φανατικών, οι οποίοι προσκυνάνε τους Great Old Ones, και συγκεκριμένα τον Cthulhu, απαγάγοντας πολίτες και θυσιάζοντας τους σε τελετές μαύρης μαγείας. Οι εφιαλτικές κόκκινες κουκούλες σε στιλ KKK και οι αυταρχικοί κανόνες τους τους κάνουν μια επικίνδυνη ομάδα απρόβλεπτων τσαρλατάνων, και αμέσως μετά τη μαφία, θα είναι η πιο επικίνδυνη παράταξη που μπορείτε να τσαντίσετε στο Stygian: Reign of the Old Ones. Βέβαια το οτι σε ένα παιχνίδι όπου ο Cthulhu κάνει κρουαζιέρες αναψυχής και οι νόμοι της φυσικής επανεξετάζουν το επαγγελματικό πλάνο τους, οι άνθρωποι είναι οι τρομακτικότεροι αντίπαλοί σας, θα σας κάνει να ανασηκώσετε βλέφαρα. Το αν αυτό είναι έξυπνο writing ή αποτυχημένο balancing το αφήνω πάνω σας, αν και τείνω προς το δεύτερο.

Αυτό το screen θα το δείτε πολλές φορές… Καθώς περιμένετε το 1 λεπτό loading.

Πέρα από αυτές τις δύο οργανώσεις έχουμε τους τρελαμένους, τους ghouls, τους μεγαλύτερους και πιο tanky ghouls, τα μεταλλαγμένα σκυλιά, τα mi-go και κάποια ανοσιουργήματα που δεν είμαι σίγουρος για το όνομά τους (δείτε τα screenshots) ως αντιπάλους. Οι πιθανότητες να επιβιώσετε σε αυτό το βδελυρό περιβάλλον είναι… Παραδόξως υψηλές, αλλά για αυτό θα μιλήσουμε στο gameplay. Ανεξάρτητα του κακο-ισορροπημένου combat όμως, υπάρχει μια διαρκής αίσθηση φθοράς, και οτι το ρολόι χτυπάει αντίστροφα, καθώς οι προμήθειες φαγητού αργά ή γρήγορα θα τελειώσουν, και το Arkham δε βρίσκεται ακριβώς σε γόνιμο χώμα.

Τρελάθηκε το αφεντικό.

Εσείς είστε ένας κοινός survivor, τον οποίο επισκέπτεται στον ύπνο του μια μυστηριώδης φιγούρα, ο Dismal Man, η οποία του υπόσχεται σωτηρία. Σκοπός σας είναι να βρείτε αυτή τη φιγούρα, η οποία ίσως να συνδέεται με την Black Day, ίσως και όχι (όσοι ξέρετε τίποτα από Cthulhu Mythos θα κόβετε το κεφάλι σας από την πρώτη στιγμή οτι είναι ο Nyarlathotep, όχι δεν έμαθα ποτέ ποιος ήταν η φιγούρα), ξεκινώντας το ταξίδι σας ως investigators/adventurers. Στην πορεία συναντάτε κι άλλους companions τους οποίους μπορείτε να στρατολογήσετε (μπορείτε να έχετε μέχρι 2 companions), και θα ανακαλύψετε και τις δικές τους ιστορίες, οι οποίες άμεσα ή έμμεσα, συνδέονται με τη δική σας. Το σύστημα των companions ξεκάθαρα προσπαθούσε να μιμηθεί Planescape Torment, και θα έλεγα οτι ήταν από τις καλύτερες προσπάθειες μίμησης του θρυλικού τίτλου.

Σημασία έχει οτι το τίτλος δίνει πολύ μεγάλη έμφαση στο roleplaying κομμάτι του, αλλάζοντας πιθανές επιλογές διαλόγου ανάλογα με τα στατιστικά σας, a la fallout με τα speech checks (στο πιο έντονο). Η ιδέα είναι οτι ο χαρακτήρας σας θα είναι εξειδικευμένος σε 2 stats κάθε φορά αντί να είναι jack of all trades, και βάσει αυτών των δύο stats θα κερδίζει μπόλικα bonus exp και sanity στους διαλόγους.

Stygian Reign of the Old Ones (12)

To mini-game του Mi-Go, όπου φτιάχνετε τη συσκευή για να αποθηκεύσετε τον εγκέφαλό σας.

Το πρώτο πράγμα που κάνει λοιπόν το παιχνίδι, είναι να σας προτείνει να φτιάξετε χαρακτήρα με συγκεκριμένο backstory, εθνικότητα, traits, ηλικία, φύλο, και βέβαια στατιστικά. Ως κάποιος που παραδοσιακά παίζει κακούς μαγίστρους (με τσιγκελωτά μουστάκια και μια αγάπη για ψηλούς πύργους και κλουβιά με παρθένες), επέλεξα βέβαια να είμαι άντρας, μέσης ηλικίας, με διακριτικά διατηρημένο μουσάκι, καράφλα, γυαλιά, με ένα πάθος για το occult βέβαια…

Τα καλύτερα cinematics θα τα δείτε προς τα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού.

Και εκεί σταμάτησα. Γιατί κάθε φορά επιλέγω να παίζω τον κακό; Ναι, ας έχω γνώσεις occult, αλλά, έστω για αλλαγή ρε παιδί μου, ας γίνω κάποιος διαφορετικός. Ας γίνω κάποιος που βοηθάει κόσμο… Κάποιος με ειδικότητα στο medicine και στο occult, κάποιος που μπορεί να κάνει τη διαφορά σε αυτόν τον βίαιο και ψυχρό κόσμο, τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου για αυτούς τους μίζερους ανθρώπους. Ένας γιατρός πρώτον, και έπειτα ερευνητής της μαγείας… Ναι, αυτό είναι κάτι που θα με έκανε περήφανο. Τώρα το μόνο που μένει είναι να πάρω παραδείγματα. Για να δούμε τώρα, ποιοι γιατροί ήταν γνωστοί επί εποχής Lovecraft;

-Καφετζή τελειώνεις την εισαγωγή καμια ώρα να ξεκινήσουμε το gameplay;
-Ich fordere deinen respekt, du mischling! Du wirst mich als “dr. Kaffeemann” ansprechen!

Και believe it ή όχι, αυτός είναι από τους καλούς τύπους.

Gameplay

Το gameplay του Stygian χωρίζεται σε εξερεύνηση των χαρτών και σε combat, που έχει δικιά του screen. Το Stygian: Reign of the Old Ones έχει ένα εντυπωσιακά μικρό αριθμό περιοχών για να εξερευνήσετε (η πόλη του Arkham είναι μόλις τέσσερις οδούς με 3-4 εξερευνήσιμα κτήρια η κάθε μία, και από εκεί και πέρα έχετε καμια δεκαριά διάσπαρτα minidungeon στον υπόλοιπο χάρτη μόνο), τους οποίους σύντομα θα μάθετε απ’έξω κι ανακατωτά. Οι έρευνές σας για τα διάφορα quest που θα βρείτε στο παιχνίδι (λίγα σε αριθμό αλλά με τεράστια quest-chains το καθένα και αρκετές διακλαδώσεις ενδιάμεσα) θα σας κάνουν να περνάτε από τις ίδιες περιοχές ξανά και ξανά, που σύντομα θα αρχίσει να σας κακοφαίνεται.

Σε αυτό δε βοηθάει οτι το ξεκλείδωμα περιοχών είναι τελείως γραμμικό. Μέχρι να πάρετε το αντίστοιχο quest για να εξερευνήσετε ένα χάρτη, δεν έχετε κανένα λόγο (ή και συχνά επιλογή) να μπείτε σε κάποιο καινούριο κτήριο, το οποίο από ένα σημείο και μετά γίνεται παράλογο. Στα καλά νέα από την άλλη, τα ίδια τα quest που σας ωθούν στην εξερεύνηση είναι πολύ καλογραμμένα, με συμφέροντα να συγκρούονται σε σχεδόν κάθε ένα τους, με πολλά quest να εμπλέκονται μεταξύ τους, καθώς προοδευτικά θα τσαντίζετε τη μία ή την άλλη faction. Το ποια faction θα επιλέξετε να τσαντίσετε περισσότερο θα γίνει σύντομα ζήτημα ζωής και θανάτου, καθώς μπορεί όπως υπονοήσαμε νωρίτερα το combat να είναι σχετικά εύκολο, αλλά όταν δεν μπορείτε να κάνετε rest καλά καλά λόγω των συνεχόμενων patrols από gangsters που σας κυνηγάνε, θα τα βρείτε σκούρα.

Το τελικό σπίτι με τους γρίφους.

Βέβαια τα πολιτικά θα μπορούσαν να γίνουν και πιο ενδιαφέροντα (η cult για παράδειγμα θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη αντί γα 2 side quests στο τέλος του παιχνιδιού), ενώ θα μου άρεσε να δω τη μαφία και την cult να συγκρούονται μεταξύ τους σε ανοιχτό πόλεμο, αλλά υποθέτω οτι το παιχνίδι είναι ήδη αρκετά περίπλοκο όπως είναι. Και μιλώντας για περιπλοκότητα, τους companion σας δεν τους παίρνετε εγγυημένα, ούτε με κάποια συγκεκριμένη σειρά, και η διαμονή τους στο party σας εξαρτάται από τη συμπεριφορά σας… Και από το ποιον θα καταφέρετε να κρατήσετε ζωντανό στο early game, μέχρι να μάθετε ακριβώς πώς δουλεύει το combat.

Η πρώτη σας συνάντηση με τα ζουζούνια του Yuggoth

Στη δικιά μου περίπτωση, companions μου ήτανε ο Nameless One, ένα μεταλλαγμένο πλάσμα από μια άλλη διάσταση που μοιάζει κάπως με vampire, και ο οποίος είναι μεγάλος γνώστης του occult (περισσότερα για αυτή τη φάβα αργότερα), τον οποίο κατέληξα να χρησιμοποιώ σαν DPS, και η ανέκφραστη, συντηρητικιά δεσποινίς Sonya, σύζυγος ενός μυστηριώδη, άλλου ταξιδιώτη στις διαστάσεις, που είναι συγγραφέας και άρχισε να γυρνάει τους κόσμους ζητώντας έμπνευση για το επόμενο horror novel του, ο οποίος προφανώς είναι stand-in για τον H.P. Lovecraft, χρησιμοποιώντας μέχρι και σχεδόν ολόιδιο πορτρέτο. Αντίστοιχα η Sonya είναι προφανώς stand-in για τη Sonia Greene, τη σύζυγο του Lovecraft.

“Gut herr, ελάτε μαζί μου, σας έχω μιλήσει για το Καλό Βιβλίο; Το λέμε Mein Kampf~”

(Εδώ μια παρένθεση: Αν ξέρετε λίγο από H.P. Lovecraft, πέρα από τις κλασικές pretentious μπούρδες για το πώς είναι ο μπαμπάς του horror, “the oldest and strongest emotion of mankind” και άλλα τέτοια, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γελάσετε όταν το παιχνίδι τον παρουσιάζει σαν τον περιπετειώδη, ριψοκίνδυνο τυχοδιώκτη, ο οποίος ρισκάρει τη ζωή του για την τέχνη του. Ο τύπος φοβόταν να βγει απ’το σπίτι του, τα μισά τέρατα του Cthulhu Mythos βγήκαν απ’το πώς έβλεπε τους μαύρους και τους Μεξικάνους. Και σαν μια δεύτερη παρένθεση, μέσα στην παρένθεση: Το Stygian: Reign of the Old Ones παρουσιάζει τη Sonya σαν μια μελαγχολική, μοναχική γυναίκα, που κρέμεται από τη ζωή του άντρα της και χωρίς αυτόν δεν υπάρχει, μεταφορικά και σχεδόν κυριολεκτικά… Που επίσης δεν έχει καμία σχέση με την προσωπικότητα της πραγματικής Sonia Greene. Εντάξει, όταν ήταν αγαπησιάρα, αλλά μέχρι εκεί. Η τύπισσα ήταν super/single mom ~σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε ο μισός πλανήτης να την νταντεύει~, προτού και αφού γνωρίσει τον Lovecraft. Όχι μόνο κράταγε σπιτικό μόνη της ως εργαζόμενη με παιδί, και μάλιστα άνετη οικονομικά χωρίς παππούδες και γιαγιάδες να τσοντάρουν, αλλά ήταν και τακτική συγγραφέας τρόμου σαν χόμπι ~και κατ’εμε γράφοντας με καλύτερο στιλ από τον Lovecraft~, ενώ ταυτόχρονα έψαχνε και για ρομάντζα δεξιά και αριστερά. Ο μόνος λόγος που ο Lovecraft δεν πέθανε παρθένος ήταν επειδή η κυρία Sonia μας ήταν αρκετά “διψασμένο” κορίτσι, ακόμα και με σημερινά δεδομένα (ας πούμε οτι έτρεφε μια ιδιαίτερη αγάπη για τις… “γρανίτες”). Υποθέτω οτι το Stygian παρουσιάζει τη Sonya σαν νοερή και μελιστάλαχτη απλώς για να φαίνεται ο Lovecraft δυναμικότερος, που είναι θλιβερό κατά πολλούς τρόπους.)

-Entschuldigung, σαγηνευτική fräulein Sonya… Μου αφιεγώνετε ένα λεπτό από το γχόνο σας;
-Μα φυσικά, δρ. Κάφφεεμανν, τι μπορώ να κάνω για εσάς;
-Με συγχωγείτε αν γίνομαι υπερβολικά ευθύς, αλλά όπως σίγουρα καταλαβαίνετε, η επιστημονική διάκρισή μου στο medizin με βασανίζει με αλλεπάλληλα εργωτήματα… Εργωτήματα που με οδηγούν στο συμπέρασμα οτι κγρατάτε σκοτεινά μυστικά από την ομάδα…
-Παρακαλώ δρ. Κάφφεεμανν, εκφραστείτε ελεύθερα.
-Έχω πγοσέξει, όταν δειπνούμε υπό το αιώνιο λυκόφως αυτής της δαιμονικής διάστασης, οτι δεν αγγίζετε καν το φαγητό σας. Οι ικανότητές σας είναι αδιαμφισβήτητες, πγοφανώς, αλλά σίγουρα έχετε ανάγκη από θγέψη όπως όλοι μας, ja;
-Η παρατηρητικότητα και ευφυΐα σας είναι αυτή που είναι αδιαμφισβήτητη, δόκτωρ. Όπως μαντέψατε, δεν είμαι άνθρωπος, σαν εσάς.
-Aber natürlich meine Dame…
-Είμαι~
-Είστε~
-Ένα φάντασμα.
-EINE FILTHY JE~ ~Γκουχ!~ Εχέμ! Φάντασμα, ja. Και ‘γω αυτό νόμιζα.

Anyway, συνεχίζοντας τις περιπέτειες του αξιότιμου δρ. Κάφφεεμανν, σύντομα θα καταλάβετε οτι το Occult είναι με διαφορά το καλύτερο stat στο παιχνίδι για να κερδίζετε έξτρα exp και καλύτερα αποτελέσματα στα quest, ακολουθούμενο από το Medicine. Ο συνδυασμός που επέλεξα τυχαία αποδείχτηκε το καλύτερο meta build του game, όσον αφορά την εξερεύνηση, sieg hei~ Όπως και να’χει, εξερευνήστε, και μιλήστε με τους πάντες, αν και προσέξετε το τι θα τους λέτε. Αν προσπαθήσετε απλώς να κάνετε skip dialogue και επιλέγετε κάθε διαθέσιμη γραμμή διαλόγου, σύντομα θα σας σημαδεύουν δεκαπέντε μαφιόζοι με tommys, θα σας σταυρώνουν σατανικοί cultists, και πιθανό να σας χρησιμοποιούν σαν παπουτσοθήκη οι ντόπιοι Ινδιάνοι…

Τους χαρακτήρες σας στο Stygian, τους χάνετε αν πέσει είτε το health τους, είτε το “mana” τους (το sanity) στο 0. Αν πεθάνει ο κεντρικός, ο δικός σας χαρακτήρας, game-over. Τους υπόλοιπους μπορείτε θεωρητικά να τους αντικαταστήσετε με κάποιο άλλο party member, αλλά το να ξεκινήσετε το leveling τους από την αρχή για να γίνουν χρήσιμοι δεν αξίζει, καλύτερα το reload οπότε αν πεθάνει οποιοδήποτε από τα τρία party member σας. Οι attacks δουλεύουν με εμφανείς τρόπους, χωρισμένες σε physical attacks (με ότι weapon έχει εξοπλισμένο ο χαρακτήρας εκείνη την ώρα) και σε magical attacks, που διαθέτουν μια πολύ μεγαλύτερη ποικιλία effects και δυνατοτήτων… Μόνο που οι magical attacks σας κοστίζουν sanity (το αντίστοιχο mana σας, όπως είπαμε), που σημαίνει οτι είναι όλες τους πρακτικά άχρηστες, αφήστε που τα effect των περισσότερων είναι gimmicks at best, και όχι σταθερές τακτικές μάχης (σε στιλ: “boost την attack ενός αντιπάλου, αλλά σε αντάλλαγμα θα επιτεθεί στους πάντες).

Εδώ να πούμε οτι το sanity δεν ισχύει μόνο για εσάς, αλλά και για τους enemies σας. Στη θεωρία, μπορείτε να ρίξετε τα sanity κάποιων enemies τόσο (σε αντάλλαγμα συνήθως για το δικό σας sanity), που αυτοί μπορεί να γυρίσουν να το σκάσουν, ή, ακόμα καλύτερα, να στραφούν ενάντια στους συμμάχους τους. Ειδικά σε αντιπάλους σαν τους ghouls, αυτό θα αποδειχτεί σωτήριο. Σε σταθερή βάση πάντως, αυτό που θα θέλετε θα είναι γερό physical damage, που να κοστίζει χαμηλά action points και να έχει χαμηλή πιθανότητα miss. Εδώ ο δόκτωρ μου αποδείχτηκε το πιο άχρηστο party member (αν και το πιο tanky), με τη frau Sonya να σκάει ένα σεβαστό damage με τα περίστροφά της, και τον Nameless One απλώς να μοιράζει πόνο με τα melee attacks του (ειδικά αφού του πάρετε τα αντίστοιχα talent για χαμηλωμένο aggro, με αποτέλεσμα να είναι ακριβώς δίπλα στους αντιπάλους αλλά αυτοί να σημαδεύουν την αυθεντία μου στην άλλη άκρη του χάρτη).

Το αρχικτήριο της μαφίας.

Για την ακρίβεια το combat είναι ικανοποιητικά δύσκολο μόνο για καμια ώρα, κάπου στο mid-game, όταν πολεμάτε τους ghouls. Όλες τις άλλες στιγμές πριν και μετά από αυτό καλά καλά δε θα καταλαβαίνετε πότε νικήσατε. Οι boss fights ήταν σκέτη απογοήτευση, με ειδικά το τελικό boss (το Color Out of Space), να ήταν τόσο εύκολο, που μέχρι να πάρω τα exp και να καταλάβω οτι όντως τέλειωσε, ετοιμαζόμουν για την second, “πραγματική” phase (που ποτέ δεν ήρθε). Γενικά κάτι που θα καταλάβετε σχετικά σύντομα είναι οτι όσα ζουζούνια από το Yuggoth και να φέρετε, όσες R’lyeh και να ανοίξετε για να αμολήσετε αρχαίους θεούς, ένας μεσόκοπος μαφιόζος με ένα tommy gun θα αποτελεί πάντα μεγαλύτερο κίνδυνο, που ήταν σκέτη απογοήτευση. Υπόψιν οτι πέρα από το Nameless One που άντε πες οτι κάπως έμμεσα χρησιμοποιούσε μαγεία, ο δρ. Κάφφεεμανν και η Sonya πολέμαγαν με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ και ένα περίστροφο του περιπτέρου αντίστοιχα.

Stygian Reign of the Old Ones (15)

Ίσως το μόνο “wtf” scene.

Στις απογοητεύσεις βάλτε οτι όλοι οι supernatural enemies προέρχονται από τις ιστορίες του Lovecraft αποκλειστικά, το οποίο μάλλον εξηγεί πολλά, δεδομένου οτι σύμφωνα με το canon του Lovecraft, ο φοβερός και τρομερός Cthulhu χάνει από μία γ@μημένη ψαρόβαρκα. Η πιο έμμεση απογοήτευση που προκαλεί αυτό ωστόσο, είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται lore-wise αυτές οι οντότητες, που “ου, είναι τόσο ανώτερες από εμάς που δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε τις κοσμικές πραγματικές μορφές τους που δεν έχουν ευκλείδεια γεωμετρία… Την ώρα που τους σπάμε τα πολλαπλά μούτρα με ότι φονικά κουζινικά αγοράσαμε από το περίπτερο στο τελευταίο rest μας”.

Όπως είχα πει και στο “Τελικά Ποιος Είναι Αυτός ο Cthulhu;“, ο Lovecraft δεν έλεγε να καταλάβει πώς δουλεύει ένα τέτοιο περίπλοκο σύμπαν που είχε δημιουργήσει. Υπό πιο ικανούς συγγραφείς, όλα αυτά τα τέρατα θα συνωμοτούσαν το ένα ενάντια στο άλλο από το πρώτο δεκάλεπτο της Black Day, και ο παίκτης θα μπορούσε να δρα χαλαρότατα ως υπηρέτης/συνεργός ανάλογα με τις επιλογές του. Αντίθετα, ακόμη και οι πιο sophisticated υπάρξεις, σαν τα Mi-Go και τα Elder Things, καταλήγουν να δρουν καθαρά ως ~χαζοί~ αντίπαλοι και μπαμπούλες, που είναι σκέτη ξενέρα.

Το πιο διαδραστικό που θα φτάσετε ποτέ με κάποιο από τους παραφυσικούς αντιπάλους σας, θα είναι όταν ένας εφευρέτης θα σας πει οτι υπάρχει μια ασφαλής διέξοδος από το Arkham, στο μεγαλύτερο side-quest του παιχνιδιού. Όσοι έχετε διαβάσει το Whisperer In Darkness χαμπαριάζετε με τη μία οτι το σώμα του εφευρέτη δρα απλώς σαν μαριονέτα, και στην πραγματικότητα μιλάτε με ένα Mi-Go. Αφού ολοκληρώσετε το quest, το παιχνίδι κάνει τη δραματική αποκάλυψή του, και το Mi-Go εμφανίζεται μπροστά σας. Το τέρας σας εξηγεί οτι σκοπεύει να βάλει τον εγκέφαλό σας στη συσκευή που το βοηθήσατε να δημιουργήσει, και έπειτα θα πετάξει μακριά από το Arkham κουβαλώντας σας μαζί. Μετά τις απαραίτητες εξηγήσεις, το παιχνίδι σας δίνει 7 διαφορετικές επιλογές για το πώς να απαντήσετε… Οι 6 από τις οποίες είναι παραλλαγές του “Ω θεέ μου τι φρικτό, ανίερο σχέδιο! Αρνούμαι!”. Προφανώς διάλεξα την 7η, token επιλογή του “ναι, δέχομαι”, γιατί ταίριαζε περισσότερο στο χαρακτήρα μου, και όντως θα ήταν η πιο ρεαλιστική ελπίδα για επιβίωση όταν η γη έχει καταστραφεί σχεδόν τελείως… Καιιι έφαγα ένα απλό game-over. Ούτε καν κάποιο achievement ή κάτι τέτοιο. Επέλεξες χαζά, τέλος. Δε λέω οτι σαν το μεγαλύτερο side-quest του παιχνιδιού θα έπρεπε να μου δίνει ένα alternate ending αλλά… Βασικά ναι, το λέω! Η επιλογή να ξεκουμπιθείτε ως ένας ~ακόμα ενεργός και σκεπτόμενος~ εγκέφαλος σε γυάλα μπορεί να είναι τρομακτική, αλλά θα έπρεπε όντως να είναι επιλογή ΕΙΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΣ ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ STYGIAN.

 

Το game τελικά δεν κατάφερα να το τερματίσω… 5 λεπτά πριν το τέλος, με το τελικό boss νεκρό. Σε ένα από τα αρνητικά perks που μαζεύει ο παίκτης σας σιγά σιγά καθώς κάνει level (στο στιλ του Darkwood), επέλεξα, ακριβώς έξω από το τελικό κτήριο/event, να χάνω sanity όταν περνάω μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς combat. Τα “μεγάλα χρονικά διαστήματα” εγώ τα αντιλαμβανόμουν σαν δεκάλεπτα περίπου, όπου θα έχανα 10-15 sanity από τα 90 που έχω max. Το παιχνίδι εννοούσε ανά 30 δεύτερα οτι θα έχανα 2 sanity. Δεδομένου οτι το τελικό κομμάτι του παιχνιδιού είναι απλώς μια τεράστια αλυσίδα puzzles και cinematics, το να έχετε αυτό το perk κατέληξε να σημαίνει αυτόματα οτι είναι αδύνατον να τερματίσετε το Stygian: Reign of the Old Ones, οπότε και απλώς παραιτήθηκα.

 

Επειδή οι developer χαμπαριάσανε, πολύ αργά, οτι το combat είναι τόσο γελοία εύκολο που δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνει ο παίκτης ακόμα και με uppercut απ’τον Cthulhu, αποφάσισαν να αυξήσουν τη δυσκολία γεμίζοντας το τελευταίο σπίτι με τους γρίφους με αναγκαστικά sanity-loss events τα οποία δεν μπορείτε να αποφύγετε, οπότε σε συνδυασμό με οποιοδήποτε perk που σας κάνει ζημιά στο sanity ανά χρονικά διαστήματα, είναι αδύνατο να κερδίσετε. Με άλλα λόγια αφού δεν μπορούσαν να ρίξουν το health stat, αποφάσισαν να σαμποτάρουν το sanity, ξεδιάντροπα. Να πάει να γ@μηθεί.

“Ah, herrs Ältere Dinge… Βλέπω οτι έχετε την ιατρική facility έτοιμη για το anal probing… So… Πού είναι οι λασποαίματοι; Γιατί με κοιτάτε έτσι;”

Technical

Το Stygian: Reign of the Old Ones, είναι ένα οπτικά εντυπωσιακό, 2D, turn-based RPG. Σχεδόν κανένα asset δεν επαναχρησιμοποιείται, οπότε κάθε κτήριο και περιοχή που θα βλέπετε θα είναι κάτι καινούριο. Παρόλο που οι αναλύσεις δεν είναι τίποτε το τραγικό, υπάρχει εντυπωσιακή δημιουργηκότητα στα designs, ειδικά στα πιο παραφυσικά κομμάτια του τίτλου. Προς τιμήν του, το Stygian ξέρει να ανοίγει τα φύλλα του αργά. Τα καλύτερα cinematics και πιο trippy κομμάτια του τίτλου βρίσκονται στις τελευταίες ώρες του. Το θέατρο όπου η elite του Arkham απεβίωσε πριν την Black Day (ή ίσως ξεκινώντας την Black Day), οι δρόμοι καλυμμένοι με ομίχλη από το Color Out of Space και τα μεταλλαγμένα πλάσματα που ζουν εκεί, το δαιμονικό σπίτι με τους γρίφους, τα elder things και τα mi-go, το guest-appearance του Cthulhu, όλα εμφανίζονται μόνο στο τέλος του παιχνιδιού, οπότε νιώθετε οτι κλιμακώνεται η δράση.

-Δρ. Καφφεεμανν, η κούραση μας έχει καταβάλλει. Φοβάμαι οτι θα πρέπει να κατασκηνώσουμε εδώ για να αναρρώσουμε.
-Έχετε δίκιο, herr Nameless One. Μη φοβάστε. Έχω μεγάλη εμπειρία στο να στήνω kampfs… Kampfs… Camps. Έχω μεγάλη εμπειρία στο να στήνω camps.

Ακουστικά μην περιμένετε… Οτιδήποτε βασικά. Υπάρχουν ambient sounds για να γεμίζουν τα background έναντι μουσικής, το οποίο μπορεί να ακούγεται σαν καλή ιδέα για ένα horror, αλλά σε ένα RPG όπου τα κοσμικά τέρατα περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους σαν νηπιαγωγάκια, νιώθει απλώς χαζό.

Κατά τ’άλλα δεν αντιμετώπισα κανένα τεχνικό πρόβλημα (πράγμα σπάνιο σε παιχνίδια που κάνω review), ενώ το παιχνίδι έτρεχε βολίδα στα full γραφικά. Το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά με mouse&keyboard, ενώ το παιχνίδι δέχεται patches ανά μήνα περίπου, κυρίως σε patch fixes. Το μεγαλύτερο fix που δέχτηκε, μερικές μέρες μόλις πριν βγει αυτό το review, έφτιαχνε το μεγαλύτερο πρόβλημα του τίτλου, το UI του looting μέσα στις μάχες, που ήταν από μόνο του λόγος να πέσει η βαθμολογία στο gameplay κατά 2-3, οπότε χαίρομαι που οι developers ανταποκρίνονται στις προτάσεις (read: εξοργισμένες κατακραυγές) του κοινού.

Final Verdict

Το Stygian: Reign of the Old Ones είναι ένα turn-based RPG κατά κύριον, και ένα Cthulhu game δεύτερον. Μην περιμένετε να σας τινάξει το μυαλό, αλλά και πάλι είναι 20 ώρες καλού RPGing, σε ένα πρωτότυπο setting, με όμορφα γραφικά και κάποια εντυπωσιακά visuals, ειδικά προς το τέλος. Από την άλλη δεν παραδίδει όλα όσα θα μπορούσε να παραδώσει (περισσότερες επιλογές στο πώς αντιμετωπίζετε τα factions), το οποίο είναι πραγματικά κρίμα. Υποψιάζομαι οτι για αυτό ευθύνεται η εμμονή των φανς του Cthulhu Mythos με τον Lovecraft, ο οποίος ναι μεν ξεκίνησε τον Μύθο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο πραγματικός “μπαμπάς” του.

Το Gamehorizon δίνει thumbs up για αγορά.

Facebook Comments

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre RPG, Turn-Based, Horror, Adventure,
Platforms PC
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης Cultic Games
Εκδότης 1C Entertainment
Διάθεση Steam
Ημ. Διάθεσης 26 Sep, 2019

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Windows 10 - 64bit
Επεξεργαστής Intel i5
Μνήμη 4 GB RAM
Κάρτα Γραφικών GeForce 700 Series or Radeon HD 7730 and above
Χωρητικότητα 5 GB available space

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.