GameHorizon.gr

The Ballad Singer Review – Περισσοτερο Για Σκυλαδικο Μου Κανει…

Το The Ballad Singer είναι ένα παιχνίδι από τη γαλλική Curtel Games, που μας ταξιδεύει σε ένα φανταστικό μεσαίωνα, προκαλώντας μας να φτάσουμε στο τέλος των ιστοριών των τεσσάρων ηρώων του, μέσω gameplay text adventure. Ο R.A. Salvatore είναι ένα από τους πιο διάσημους συγγραφείς fantasy εκεί έξω, έχοντας γράψει πολλά βιβλία των Forgotten Realms, μαζί με την ιστορία του θρυλικού Drizzt Do’Urden. Ο R.A. Salvatore είναι επίσης κάποιος του οποίου το στυλ συγγραφής δεν είναι καλό να μιμούμαστε, καθώς κερδίζει πόντους μόνο λόγω πρωτοπορίας στο χώρο, και όχι λόγω ποιότητας γραψίματος. Με αντικειμενικά δεδομένα, το γράψιμό του είναι μέτριο στην καλύτερη. Δυστυχώς, κανείς δεν το είπε αυτό στο The Ballad Singer.

 

Το The Ballad Singer παίζει σαν text adventure όπως είπαμε (παρόλο που οι δημιουργοί του το περιγράφουν σαν, and I quote: “a mix of a game book, a graphic experience and a GDR videogame.” και μπόι, ω μπόι, τα λεφτά για το art school “πιάσαν τόπο”. Λόγω της φύσης του τίτλου, αντί να κάνω ξεχωριστές παραγράφους για το gameplay και το story όπως κάνω συνήθως, αυτή τη φορά θα τα ενώσω σε ένα:

The Ballad Singer (1)

Βλέπετε αυτά τα στατιστικά πάνω δεξιά; Τελείως άχρηστα.

Story & Gameplay

Ο πιο κεντρικός χαρακτήρας του The Ballad Singer, γύρω από τον οποίο πρακτικά δρουν όλοι οι υπόλοιποι, είναι ο Leon, “Master of Elements“. O Leon λοιπόν, είναι ο κεντρικός villain της ιστορίας, ένας μάγος που, απογοητευμένος από τα απάνθρωπα πειράματα που κάναν οι άλλοι μάγοι, ξεκίνησε ένα οργανωμένο witch hunt, ονομάζοντας τον εαυτό του βασιλιά ταυτόχρονα. Οι βάναυσες πράξεις του προκαλούνε με τη σειρά τους μια αντίσταση (με το φανταστικά δημιουργικό όνομα “The Resistance”), της οποίας τα υψηλά ιδανικά και βαθιά κίνητρα είναι να σκοτώσουν το Leon γιατί ο Leon είναι κακός.

 

Οι 4 χαρακτήρες που μαζεύονται και μπορούμε να ελέγξουμε στη διάρκεια της campaign, είναι ο μάγος-βασιλιάς Leon, ο δολοφόνος-φίλος του Ancalimo, η Sylph (read: elf) Ancoran και ο πρώην δάσκαλος του Leon, Daragast. Η λογική είναι οτι χάρη στο “game ecosystem” (α ρε art school), οι επιλογές που θα κάνετε στον ένα χαρακτήρα θα επηρεάσουν και τους υπόλοιπους χαρακτήρες ταυτόχρονα, αν με κάποιο τρόπο πεθάνετε. Ω ναι, το ατού το The Ballad Singer είναι οτι ο θάνατος ενός χαρακτήρα υποτίθεται οτι δε σταματάει τη γενική ιστορία, με τον παίκτη να αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός από τους άλλους χαρακτήρες… In theory.

The Ballad Singer (6)

Στην πράξη αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι δημιουργοί του The Ballad Singer είναι αυτό που είχε περιγράψει ο douchebug developer στο Westworld, “το σύστημα αυτοδιορθώνεται αν λείπουν απλώς 1-2 NPC, ακολουθώντας την κεντρική ιστορία“. Καλή τύχη με αυτό χωρίς να έχετε μια AI να σας βοηθάει, developers. Πρακτικά, επειδή θα άλλαζαν ΠΟΛΛΑ πράγματα αν όντως ένα ολόκληρο γραμμικό story επηρεάζονταν από τον τυχαίο θάνατο ενός χαρακτήρα, το The Ballad Singer μας πηδάει στο τέλος της ιστορίας των άλλων χαρακτήρων αν κάποιος πεθάνει. “Ναι, κάτι κάναν εκεί ενδιάμεσα, αλλά ταχτοποιήθηκαν πάνω κάτω και τώρα είμαστε έτοιμοι για την τελική μάχη.

 

Πειραματικά, σκότωσα επίτηδες την Ancoran, και συνέχισα την ιστορία με τον Daragast. Αν κανονικά ένα full playthrough του Daragast θα κράταγε μισή ώρα, η δικιά μου συνέχεια μαζί του κράτησε 2-3 λεπτά, χωρίς καμία αναφορά στη νεκρή Ancoran. Και είναι λογικό αν πεθάνει ο Leon, η μόνη κινητήρια δύναμη σε όλο το story, οι ιστορίες και των 3ων από τους άλλους να μην έχουν κανένα νόημα και να τελειώνουν πρόωρα, δεν περιμένω τέτοια θαύματα από τους developer. Είναι ο λόγος που παιχνίδια σαν το Mass Effect έχουν κυρίως ψευδοεπιλογές, ή αντίστοιχα επιλογές που δεν έχουν πραγματικά μεγάλο αντίκτυπο στο story. Το θέμα είναι οτι το The Ballad Singer είναι τόσο γ@μημένα περήφανο με την τσαπατσοδουλειά που έχει κάνει, που πρέπει να του τα χώσω.

Για κάτι πιο απογοητευτικό από το The Ballad Singer, διαβάστε το Enderal: Forgotten Stories review μας.

The Ballad Singer (9)

Με διαφορά το καλύτερο/χειρότερο voice acting του παιχνιδιού.

Στο ήδη απογοητευτικό σύστημα προσθέστε οτι δεν μετράνε καν όλοι οι θάνατοι. Αν στα πιο αρχικά ή πιο προχωρημένα στάδια των individual stories ένας χαρακτήρας πεθάνει, τότε δεν βγαίνει prompt για να συνεχίσετε με άλλο χαρακτήρα, αλλά τρώτε instant game over. Δε σας φτάνουν όλα αυτά; Τότε τι θα λέγατε όταν το 50% από τους “λογικούς” γρύφους έχουν παράλογες λύσεις; Σε κάποια φάση στο playthrough σαν Leon, στο οποίο σχεδόν όλες οι επιλογές δίνουν έμφαση στα elemental weaknesses των αντιπάλων, πρέπει να πολεμήσουμε τέσσερις μάγους, έναν για κάθε element (νερό, αέρα, φωτιά, γη). Ο Leon λοιπόν, αποφασίζει να επιτεθεί πρώτα στο μάγο του νερού, και μας βγαίνουν 4 επιλογές για το με τι element θα τον πολεμήσουμε (αντίστοιχα νερό, αέρας, φωτιά, γη). Και η μόνη σωστή απάντηση φυσικά ήταν… Η φωτιά, γιατί σαν μάγος του νερού είναι συνηθισμένος στα κρύα και η φωτιά άρα θα τον πονέσει περισσότερο. Με το ίδιο σμίξιμο φρυδιών που έχετε τώρα θα βρεθείτε και με πολλές από τις άλλες ερωτήσεις. Οι απαντήσεις βγάζουν με κάποιο τρόπο νόημα, αλλά με πολύ περισσότερους τρόπους είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα απαντούσατε κανονικά.

 

Βέβαια το χειρότερο κομμάτι του gameplay δεν είναι ούτε η αμφισβητήσιμη λογική των απαντήσεων, ούτε το ψευδοσύστημα επιλογών που είναι πολύ λιγότερο απ’όσο νομίζει οτι είναι. Το πραγματικό πρόβλημα του The Ballad Singer, όπως είπα στην εισαγωγή, είναι το writing. Και διάολε, το γράψιμο είναι απογοήτευση. Είναι γεμάτο με υπερβολικά πολλά tropes, σαν οι συγγραφείς να γνωρίζουν τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα καλό fantasy, αλλά όχι το κλίμα που πρέπει να έχει το story για να μην ακούγεται γελοίο. Κακά τα ψέματα, όπως μετά το Mass Effect είναι δύσκολο να πάρεις το Star Wars στα σοβαρά, ο George R.R. Martin μας έχει χαλάσει το genre του ρομαντικοποιημένου fantasy. Η γραφή είναι κατά πλειοψηφία παιδιάστικη, με μια τραγική έλλειψη βάθους στον κόσμο. Λείπει αυτή η “βρωμιά” ρε παιδί μου, που έχει το Game of Thrones και το Conan.

Οι χαρακτήρες μπορεί να έχουν δευτερεύοντα κίνητρα (που υποψιάζεστε οτι υπάρχουν από χιλιόμετρα απλώς γιατί “πρέπει” να υπάρχει twist), αλλά σπάνια είναι πιστευτά. Τα πάντα είναι καρτουνίστικα, και ανώριμα, και όταν όλο το παιχνίδι βασίζεται στην ιστορία του για το gameplay, αυτό πονάει πολύ.

 

Το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα του παιχνιδιού, είναι οτι παραείναι μικρό, με αποτέλεσμα οτι επιλογές κάνουμε να φεύγουν σαν σφαίρες μαζί με το αντίκτυπό τους, αντί να τις νιώθουμε για ώρα. Σαν παράδειγμα, στο αρχικό tutorial-εισαγωγή, πριν μας δοθεί η επιλογή να ελέγξουμε όποιον από τους 4 χαρακτήρες θέλουμε για την campaign, έχουμε τον έλεγχο του Leon. Μέσα σε 2 σελίδες, ο Leon μας έχει πει πως σαν αδίστακτος μάγος που είναι, θέλει να αποκτήσει δύναμη, για αυτό έχει 3 στόχους: Να βρει ένα παλιό βιβλίο με Blood Magic, να κλέψει το Sword of Ruin και να αποκτήσει ισχυρούς συμμάχους. Συγκεκριμένα λέει “Noone would be able to stop me with a dragon by my side.

The Ballad Singer (12)

“Of course!”

Νόμιζα οτι το έλεγε σαν παράδειγμα, και το “quest” θα ήταν απλώς να συνάψουμε κάποια συμφωνία με κάποιο βαρόνο ή κάτι τέτοιο. Nope, εννοούσε δράκο, και πόση ώρα μας πήρε να φτάσουμε στον εν λόγω δράκο; … Ένα λεπτό; Ενάμιση; Κάπου εκεί. Ξέρετε πώς συνήθως όταν μιλάμε για τέτοιες περιπέτειες περνάμε ολόκληρες ώρες ψάχνοντας απλώς τον στόχο και μετά άλλες τόσες κάνοντας στρατηγική για το πώς θα τον αντιμετωπίσουμε; Στο The Ballad Singer, ο διάλογος πήγε κάπως έτσι:

-Καλημέρα, κοινέ, θνητέ χωρικέ. Ξέρεις πού μπορώ να βρω ένα δράκο;
-Φυσικά τρισμέγιστε μάγε. Θα πάρεις το δρόμο ευθεία από εδώ, και στα 200 μέτρα θα πάρεις το πρώτο στενό αριστερά. Θα δεις τη σπηλιά στο δεξί σου χέρι. Έχει πινακίδες από γύρω, δεν υπάρχει περίπτωση να το χάσεις.
-Ευχαριστώ κοινέ, θνητέ χωρικέ. Τώρα βάλε μου μια Cosmote των 12.

 

Είχαμε ένα “boss fight” που κράτησε άλλο ένα λεπτό, και μετά γύρισα στην pub όπου μου μέναν ακόμα οι επιλογές να ψάξω για το “Sword of Ruin” και το βιβλίο με το blood magic. Όπως θα έλεγε και ο TheReporterOfTheWeek, “My disappointment is immeasurable.“. Όλο το παιχνίδι συνεχίζει στο ίδιο στυλ.

The Ballad Singer (10)

Technical

Ένα από τα μεγαλύτερα καυχήματα του The Ballad Singer είναι το πως τα πάντα είναι voice acted. Κάθε σελίδα από τις 2000+ του παιχνιδιού είναι ταυτόχρονα ακουστική. Ναι, νομίζατε οτι οι κακές ιδέες τέλειωναν στο gameplay γατάκια; Ατυχήσατε. Το αποκορύφωμα βέβαια, είναι οτι δεν υπάρχει ένας κοινός narrator που αφηγείται τις ιστορίες όλων των χαρακτήρων, αλλά αντίθετα ο κάθε χαρακτήρας κάνει narrate την ιστορία του, το οποίο δεν ταιριάζει καν από άποψη λογικής, δεδομένου οτι το The Ballad Singer αφηγείται τα πάντα από δεύτερο πρόσωπο (“Εσύ, ο Leon, ρωτάς τον κοινό, θνητό χωρικό πόσο κάνουν αυτά τα fidget spinner που έχουν όλα τα πιτσιρίκια.“).

 

Δυστυχώς το voice acting στο οποίο μπήκαν τόσα λεφτά (και αχρείαστα giga bytes) βγήκε τελείως απογοητευτικό, ακόμα και αν αγνοήσουμε το κάκιστο υλικό που δόθηκε στους ηθοποιούς για να δουλέψουν. Ο Leon και ο Daragast δεν αφήνουν καμία εντύπωση, όντας τελείως generic, η Ancoran ξεκάθαρα δε χαμπαριάζει γρι από fantasy και απορεί τι έκανε λάθος στην καριέρα της, και ο Ancalimo… Ο Ancalimo είναι είτε το καλύτερο είτε το χειρότερο κομμάτι του voice acting. Ο elf-δολοφόνος, ξεκάθαρα γραμμένος στα πρότυπα των drow, έχει τόσο over the top κακία στη φωνή του που δεν έχω καμία αμφιβολία οτι ο ηθοποιός το διασκέδαζε με την ψυχή του. Φανταστείτε να είχατε για αφηγητή τον emperor Palpatine για κάθε ασήμαντη συναλλαγή της ζωής σας. Ήταν κωμικά κακό, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

The Ballad Singer (3)

Καλή προσπάθεια game, αλλά παραήταν τσαπατσούλικο για να σε πιστέψω.

Οπτικά το The Ballad Singer δεν έχει και πολλά να προσφέρει. Κάθε λίγα choices βλέπουμε κάποιο CG για background, τα οποία όμως δεν έχουν χαρακτήρα. Το art style είναι υπερβολικά generic, θυμίζοντας έντονα τα εξώφυλλα από κάποιο Forgotten Realms βιβλίο (το οποίο παραβγάζει νόημα τώρα που το σκέφτομαι). Κατά τ’άλλα τα UI και το Main Menu είναι αδιάφορα, ενώ φυσικά δεν μπορούμε να έχουμε In-game options εξαιτίας της Unity, οπότε πρέπει να έχουμε το κλασσικό εισαγωγικό παράθυρο πριν το main game.

 

Final Verdict

Αν πρέπει να περιγράψω με μία λέξη το The Ballad Singer, αυτή θα ήταν “αδιάφορο”. Με εξαίρεση την απολαυστικά κακή αφήγηση του Ancalimo, ο τίτλος δεν αφήνει καμία εντύπωση, και θα διαγραφεί σύντομα από τη μνήμη σας. Οι επιρροές των δημιουργών είναι ξεκάθαρες, αλλά αυτό δεν κάνει το The Ballad Singer άξιο του χρόνου σας.

Το Gamehorizon δίνει thumbs down.

0.00
2.6

Γραφικά

3.0/10

Ήχος

2.0/10

Ιστορία

2.0/10

Gameplay

3.5/10

Θετικά

  • Το voice acting του Ancalimo.

Αρνητικά

  • Ανώριμο, στερεοτυπικό writing.
  • Επιλογές χωρίς πραγματικό αντίκτυπο.
  • Απουσία gameplay.
  • Άθλιο voice acting στην Sylph.
  • Αδιάφορο voice acting στους άλλους 2.
  • Μικρή διάρκεια.
  • Unity.

Facebook Comments

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre Adventure,
Platforms PC
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης Curtel Games
Εκδότης Curtel Games
Διάθεση Steam
Ημ. Διάθεσης 15 Φεβρουαρίου 2019

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα Windows 10
Επεξεργαστής Intel Core i3 / AMD a8
Μνήμη 4 GM RAM
Κάρτα Γραφικών NVIDIA GeForce GTX / Radeon HD 5850
Χωρητικότητα 6 GB διαθέσιμα

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.