GameHorizon.gr

We Happy Few Review – Τα Χαπια Μου (Κυριολεκτικα)

Αααχ, η ποιότητα game που παίρνουμε σε αυτό το site ανεβαίνει διαρκώς… Πώς να μη χαιρόμαστε όταν το We Happy Few, ένα από τα πιο πολυαναμενώμενα game της τελευταίας χρονιάς, μας ήρθε στην πόρτα; Βέβαια μαζί του ήρθαν και κάποιες δυσάρεστες φήμες, για το πώς ήταν απογοητευτικό σε σχέση με το τι περίμενε ο κόσμος, αλλά από την άλλη είναι δυνατόν ποτέ να φτάσει κάποιος τις απαιτήσεις των fanboys; Προφανώς και όχι, αλλά από την άλλη θα μπορούσε σίγουρα να κάνει λιγότερο τσαπατσούλικη δουλειά.

Story

Όλοι ξέρουμε την ιστορία: Οι Nazi έχασαν το Β’ Παγκόσμιο, και η Ευρώπη ελευθερώθηκε από το φασιστικό καθεστώς τους, με πολύ κόπο και θυσία. Όλοι ξέρουμε επίσης το γνωστό reversed σενάριο, όπου οι Nazi φέραν όπλα από το διάστημα ή διοικούνταν από τον Vandal Savage ή κάτι τέτοιο και τελικά κατέκτησαν την Ευρώπη. Σε μια υποκατηγορία αυτού έρχεται και το We Happy Few, όπου οι Nazi νίκησαν τις Βρετανικές δυνάμεις και προφανώς καθοχύρωσαν το καθεστώς τους… Μαζεύοντας τα μπογαλάκια τους και γυρνώντας σπίτι. “Yep, it’s been fun guys, αλλά τώρα πάμε πίσω στο Βερολίνο!”

We Happy Few (4)

Προφανώς το να τα βάλεις με σχεδόν άπειρα respawnable Ρώσους δεν είναι και εύκολο πράγμα, αλλά για να βεβαιωθούν οτι οι Βρετανοί δε θα αλλάξουν γνώμη με το που έφυγαν, οι Nazi πήραν μαζί τους κάθε παιδί κάτω των 13ων. Ταυτόχρονα, μια πανούκλα άρχισε να εμφανίζεται στη Βρετανία, η οποία κάνει τα φρούτα και τα λαχανικά να σαπίζουν με τρομακτικά μεγάλες ταχύτητες, ενώ προκάλεσε έλλειψη γονιμότητας στις γυναίκες. Η Βρετανική κυβέρνηση των Wellington Wells, ηττημένη από τον πόλεμο και με τους πολίτες αποκαρδιωμένους από τις μαζικές απαγωγές παιδιών, αποφάσισε να επαναφέρει την τάξη και την αισιοδοξία στον πληθυσμό… Έστω και με χημικά.

We Happy Few (8)

Το “Joy” είναι το χάπι-θαύμα, το οποίο προκαλεί ελαφρές παραισθήσεις στους πολίτες του, αναγκάζοντάς τους σχεδόν να είναι ευδιάθετοι, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί ελαφρά, (αναστρέψιμη με αποχή από αυτό) αμνησία, καταπιέζοντας τις δυσάρεστες αναμνήσεις, όπως η μαζική παράδοση παιδιών στους SS, και στέλνοντάς τες πίσω στο υποσυνείδητο. Το Joy σχεδόν για μια δεκαετία κατάφερε να διατηρήσει την τάξη και την ασφάλεια στα Wellington Wells… Μέχρι που εμφανίστηκαν οι Downers. Οι Downers είναι μια ομάδα ατόμων που είτε αρνούνται να πάρουν το Joy, όπως οι πρωταγωνιστές μας στο game, είτε σε κάποια στιγμή έτυχε να πάρουν ένα κακό χάπι Joy, το οποίο έκανε μία άσχημη αντίδραση στον οργανισμό τους, κάνοντάς τους να ξερνάνε αυτόματα οποιαδήποτε χάπια παίρνουν. Οι Downers εξορίζονται από την κύρια πόλη, αναγκασμένοι να ζουν στα περίχωρα, εξαθλιωμένοι από την έλλειψη φαγητού και θύματα των zombie που τριγυρίζουν.

We Happy Few (14)

Τα zombie είναι εγκληματικά underused, ειδικά από τη στιγμή που είναι ίσως το καλύτερο και πιο challenging κομμάτι του gameplay.

Το We Happy Few έχει τρεις πρωταγωνιστές, τον Arthur Hastings, τη Sally και τον Ollie, των οποίων οι ιστορίες είναι συνδεδεμένες με… Logo, στην καλύτερη. Για την ακρίβεια ο καθένας τους έχει το δικό του Act στο story, με σταδιακά μειωμένη διάρκεια (του Arthur θα σας πάρει σχεδόν 20 ώρες, της Sally 10 και του Ollie κανα 5ωρο το πολύ), με τον καθένα τους να κάνει guest εμφανίσεις στις ιστορίες των άλλων δύο, αλλά με διάρκεια σφηνάκι, σε βαθμό που πραγματικά δεν τους ξεχωρίζετε από τους υπόλοιπους τυχαίους npc questgivers. Οι ιστορίες τους μπορεί να βρίσκονται στο ίδιο setting αλλά δεν έχουν καμία σχέση σχεδόν η μία με την άλλη, οπότε δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για κεντρικό story του παιχνιδιού.

We Happy Few (11)

Αυτό που μπορώ να πω εύκολα, είναι οτι το writing είναι άριστο στον Arthur και τον Ollie και αρκετά καλό στη Sally, με τον καθένα από τους πρωταγωνιστές μας αρχικά να εμφανίζεται σαν θύμα των περιστάσεων σε ένα τεράστιο εχθρικό κόσμο, αλλά τελικά να μετατρέπεται σε ένα αδίστακτο δολοφόνο και ψεύτη, ενώ ακόμα και το παρελθόν τους αποδεικνύεται σκοτεινό. Ειδικά η σχέση του Ollie με τον Uncle Jack, την αρχιmascot της Βρετανικής κυβέρνησης και του Joy, είναι όλα τα λεφτά, με φανταστικό twist στο τέλος, ενώ αντίθετα η ιστορία του Arthur νιώθει σαν η πιο ολοκληρωμένη. Για την ακρίβεια αρχικά απογοητεύτηκα πολύ όταν, αφού τερμάτισα το παιχνίδι με τον Arthur, ανακάλυψα οτι υπήρχαν κι άλλα acts, καθώς το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε τελειώσει χαλαρά με αυτόν. Αφήστε και που στο gameplay προκαλεί πολύ κακή εντύπωση.

(Και παρά αυτή τη γ@μάτη μετάβαση που έστησα, θέλω να προσθέσω ένα μικρό δείγμα του καλού writing εδώ πέρα: Σε πολλά σημεία του game θα ακούτε τον Uncle Jack να μιλά στα μεγάφωνα για το πώς πρέπει να παίρνετε το Joy, ενώ ταυτόχρονα είναι και ο γενικός ψυχαγωγός του We Happy Few, παίζοντας παιχνίδια όπως Simon Says και άλλα. Μία από τις ασχολίες του είναι να απαντάει σε γράμματα ακροατών. Σε ένα από αυτά ακολουθεί ο επόμενος διάλογος:

(2:45 με 4:03)
)

Gameplay

Το We Happy Few είναι ένα first-person, procedurally generated open-world exploration game, που σε απλά Αγγλικά μεταφράζεται σαν “Bioshock αλλά με stealth”. Οι πρωταγωνιστές μας καλούνται να περιηγηθούν στα Wellington Wells και τις γύρω περιοχές, ακολουθώντας objectives και ολοκληρώνοντας quests, τα οποία συνήθως οδηγούν στην ολοκλήρωση ενός μεγαλύτερου στόχου. Είναι το κλασσικό (καλό) σενάριο όπου εξ’αρχής γνωρίζουμε οτι πρέπει να πάμε από το Α στο Β, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουμε οτι πρέπει να κάνουμε στάσεις και στην υπόλοιπη αλφάβητο. Βέβαια ένας completionist θα τα βρει μπαστούνια, καθώς τα side-quests δίνουν και παίρνουν… Στην πρώτη Act, του Arthur. Μετά από αυτήν με το ζόρι έβρισκα 4-5 στις act 2 & 3 αντίστοιχα.

We Happy Few (9)

Εδώ να αναφέρω πως σε σχέση με την αρχική έκδοση του παιχνιδιού, όταν το είχα πρωτοπάρει, η τωρινή released έκδοση έχει κόψει πολλά από τα survival στοιχεία του τίτλου. Αρχικά, η έλλειψη νερού ή τροφής ήταν αρκετή για να σκοτώσει τον παίκτη, ενώ τώρα του προκαλεί ένα ασήμαντο debuff, το οποίο μάλιστα μπορεί να αγνοηθεί πλήρως με το αντίστοιχο talent. Μαζί με αυτό αφαιρέθηκε και το mechanic όπου οι τροφές που βρίσκατε σάπιζαν γρήγορα, οπότε το μένει αυτή τη στιγμή είναι ένα low-stakes, χαμηλής δυσκολίας grind-fest, όπου πηγαίνετε από περιοχή σε περιοχή κάνοντας θελήματα για τους παλαβούς κατοίκους του We Happy Few. Βέβαια το καλό writing των quest είναι αρκετό από μόνο του για να ξεχαστείτε, αλλά και πάλι…

We Happy Few (10)

Κλασσική μάχη: Εσείς εναντίον μιας αρμάδας πολιτών που τράβηξε η AI εναντίον σας χωρίς κανένα λόγο.

Πολλές φορές με έπιασα να αναρωτιέμαι αν το παιχνίδι έχει επίτηδες κακό combat. Granted, θεωρητικά μπορείτε να μπλοκάρετε κάθε attack που δέχεστε, αλλά αυτό δουλεύει μόνο αν πολεμάτε ένας προς έναν. Στην πραγματικότητα, το συνηθισμένο σενάριο είναι είτε να το πάτε rambo εξ’αρχής, οπότε θα πολεμάτε έναν αντίπαλο τη φορά έχοντας σκοτώσει κάθε έναν που βρέθηκε στο διάβα σας πριν, είτε θα τρέχετε να ξεφύγετε από ένα πλήθος με πυρσούς και τσουγκράνες. Το We Happy Few φαίνεται αποφασισμένο να σας βάλει να παίξετε με stealth, δίνοντας πολύ έμφαση σε mechanic όπως να πετάτε πέτρες για distraction, είτε να κρύβεστε κάτω από κρεβάτια και άλλα. Το πρόβλημα είναι οτι το κρύψιμο παραείναι overpowered, και συχνά θα έχετε φύλακες ακριβώς πάνω απ’τη μύτη σας να σας ψάχνουνε επειδή ληστέψατε ένα σπίτι, ενώ εσείς θα κοιτάτε το ρολόι εκνευρισμένοι, περιμένοντας να σας αδειάσουν τη γωνιά επειδή πίστεψαν οτι φύγατε.

We Happy Few (3)

Η τελευταία περιοχή είναι πανέμορφη.

Για combat παρόμοιο με το We Happy Few δοκιμάστε το Vemintide 2.

Βέβαια μη νομίζετε οτι τα αδικήματά σας θα είναι πάντα τόσο εμφανή. Ο πληθυσμός των downers έξω από το village και ο πληθυσμός των κατοίκων έχουν τελείως διαφορετικές απαιτήσεις ενδυμασίας ο ένας από τον άλλο. Από τη στιγμή που θα ξεκλειδώσετε fast travel locations, συχνά θα βγαίνετε από τις εξόριστες περιοχές για να βλέπετε τους κατοίκους του χωριού να βγάζουν μαχαίρια, επειδή ξεχάσατε να αλλάξετε σε μια σωστή φορεσιά από τα torn ρούχα σας. Αντίστοιχα, το τι θεωρείται “stealing” είναι πολύ συζητήσιμο, ειδικά από τη στιγμή που μερικές φορές το παιχνίδι ξεχνάει να βάψει με κόκκινα γράμματα τα owned αντικείμενα, οπότε τα μπερδεύετε με το κοινό loot που επιτρέπεται να πάρετε. Και βέβαια πώς γίνεται να ξεχάσουμε τους κατοίκους στο χωριό, οι οποίοι θα αρχίσουν να σας κυνηγάνε επειδή τολμήσατε να κάνετε λίγο sprint (πρέπει να πάρετε ειδικό talent για να σας αγνοούν όταν τρέχετε ή σκύβετε).

We Happy Few (7)

Στην αρχή του gameplay section, μπορεί να προσέξατε τις λέξεις ‘procedurally generated”. Αυτό σημαίνει οτι ο κόσμος του We Happy Few θα είναι θεωρητικά διαφορετικός σε κάθε playthrough, αν και προφανώς τα quest θα μένουν πάνω κάτω ίδια. Σημαίνει επίσης οτι συχνά θα τρέχετε για μίλια από το ένα quest spot στο άλλο, παρατηρώντας το απόλυτο τίποτα ενδιάμεσα. Εδώ να αναφέρω οτι το design των περιοχών είναι κατά πλειοψηφία βαρετό ακριβώς επειδή είναι τυχαίο, με μοναδική εξαίρεση την τελευταία area, η οποία εγκαταλείπει τα κοντά κτήρια του Wellington Wells, και τα αντικαθιστά με τεράστιους ουρανοξύστες, αναπαράγοντας μια γραφική σκηνή του Λονδίνου, ολοκληρωμένη με διώροφα κόκκινα λεωφορεία και πολύ λιγότερους npc να κυκλοφορούν τριγύρω.

We Happy Few (5)

Υπάρχουν αρκετές ακόμα λεπτομέρειες για το gameplay, όπως το οτι μπορείτε να έχετε μόνο συγκεκριμένο βάρος στο Inventory σας, οπότε πρέπει να κάνετε stash το επιπλέον loot σας με κίνδυνο να bugάρει το παιχνίδι και να το χάσετε για πάντα, ή το οτι αντί για γενικό exp και levels, τα quest δίνουν κατευθείαν talent points για να ξοδέψετε σε perks, αλλά εκεί που θα ήθελα να μείνω είναι οι αλλαγές χαρακτήρων στα acts.

For all intents and purposes, το We Happy Few είναι ένα RPG. Μπορεί να μην κάνουμε επιλογές για το πώς προχωρά η ιστορία, αλλά “είμαστε” ο χαρακτήρας μας. Ο Arthur Hastings δεν είναι ένα τρίτο πρόσωπο το οποίο απλώς έτυχε να ελέγχουμε για λίγο, είναι η δική μας ταυτότητα. Σπαταλήσαμε άπειρες ώρες μαζεύοντάς του τον εξοπλισμό, ξεκλειδώσαμε perks όπως έπρεπε, μάθαμε κάθε recipe που μπορούσαμε και εξερευνήσαμε τον κόσμο του. Δε γίνεται μετά από είκοσι ώρες gameplay, πάνω που έχει κλείσει τέλεια η ιστορία του, το παιχνίδι να πετάει όλο τον κόπο μας στα σκουπίδια και να μας λέει “Να μια καινούρια χαρακτήρας, με 0 inventory και έναν εντελώς “καινούριο” τυχαίο κόσμο να εξερευνήσει!” και να μην περιμένει να τα πάρουμε στο κρανίο.

We Happy Few (2)

Η αισθητική σε κάποια κομμάτια είναι απλώς υπέροχη.

Υποθέτω αν απλώς από το αρχικό main menu μας έδειχνε οτι υπάρχουν τρεις διαφορετικές campaigns, δε θα είχαμε πρόβλημα να ολοκληρώσουμε την ιστορία του κάθε ήρωά μας, αλλά όταν σε μια act που έχουμε ξεκινήσει ήδη μαθαίνουμε στις 20 ώρες οτι πρέπει να πάμε φτου κι απ’την αρχή, ε, τα παίρνουμε στο κρανίο. Πόσο μάλλον αν οι developers ξαφνικά άλλαξαν γνώμη καταλαβαίνοντας πόσο overpowered είναι τα stealth knockdowns, όποτε αποφάσισαν απλώς η δεύτερη χαρακτήρας μας να είναι πιο φυσικά αδύναμη από τον προηγούμενο (σε αντάλλαγμα για εντελώς άχρηστα chemistry recipes, oh goodie). Όσο καλό και να είναι το writing (και είναι καλό, κακά τα ψέματα), κάτι τέτοια δεν περνάνε.

We Happy Few (6)

Technical

Σε αυτό το review πρέπει να έχω πετάξει μια-δυο φορές τη λέξη “Bioshock”. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον τόνο και το setting του We Happy Few, αλλά και με τη μηχανή γραφικών που χρησιμοποιεί. Η Unreal Engine για άλλη μια φορά δείχνει τις δυνατότητές της, δυνατότητες για πολύ συγκεκριμένα πράγματα τα οποία το We Happy Few προφανώς θεωρεί οτι δεν ήταν αρκετά, γιατί ξεζουμίζει την engine σαν να μην υπάρχει αύριο. Συχνά αντιμετώπισα lag spikes, ενώ χωρίς δυνατό ανεμιστηράκι το laptop μου δε θα την έβγαζε καθαρή σε πλήρη ανάλυση, παρόλο που τα γραφικά είναι γενικά απλοϊκά, καρτουνίστικα και με έλλειψη λεπτομερειών. Εκεί που πραγματικά πιέζει βέβαια, όπως και όλα τα procedurally generated games, είναι η RAM σας, η οποία θα πάρει σύνταξη μετά από το playthrough.

We Happy Few (13)

Το παιχνίδι προτείνω σχεδόν οπωσδήποτε να το παίξετε με controller, καθώς με mouse&keyboard υπάρχουν μερικές πολύ εκνευριστικές επιλογές button-mapping, ειδικά όσον αφορά το looting (σπάνια θα θέλετε να lootάρετε τα πάντα από ένα container, αλλά με τα keyboard buttons θα το κάνετε κατά λάθος, και μετά θα ψάχνετε το inventory για να ξεφορτωθείτε τα σκουπίδια). Όπως προανέφερα, το παιχνίδι είναι τίγκα στα bugs, με 7 από τα side-quest μου να μένουν ανεκπλήρωτα μέχρι τώρα, επειδή το παιχνίδι δεν έλεγε να καταλάβει οτι φόρεσα επιτέλους το padded suit που ήθελε, και άλλα παρόμοια.

Ηχητικά το We Happy Few είναι εξαιρετικό, με τις θλιβερές μελωδίες του, ειδικά αυτές που παίζουν από τα record players, να δίνουν ρεσιτάλ ατμόσφαιρας. Τα πάντα είναι πλήρως voice-acted, ενώ τα ηχητικά εφέ είναι ικανοποιητικότατα. Την παράσταση κλέβει βέβαια ο Uncle Jack, ο “villain” της ιστορίας που πάντα εξαπλώνει προπαγάνδα στο background (μέχρι το τελευταίο act anyway), του οποίου η φωνή έχει γίνει σήμα κατατεθέν του We Happy Few.

We Happy Few (12)

Εεε…

Final Verdict

Υπάρχει κάτι που δεν ανέφερα στο κυρίως κομμάτι του review: Το σενάριο του We Happy Few όπως καταλάβατε είναι άριστο, με αρτιότατο, πανέξυπνο writing και εξαιρετικές ερμηνείες. Το gameplay είναι εξίσου απολαυστικό αρκεί βέβαια να αγνοήσετε κάποια μικροbugs εδώ κι εκεί. Το πρόβλημα είναι οτι παρόλο που και το story και το gameplay είναι εξαίσια στη δουλειά τους, δεν υπάρχει καμία αρμονία μεταξύ τους. Mechanic έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το narrative, ενώ για να δουλέψουν κομμάτια της ιστορίας, πετάγονται gameplay sections τα οποία δε βγάζουν κανένα νόημα, ή, χειρότερα, είναι βαρετά. Η φύση του gameplay ευνοεί τον random, χαοτικό κόσμο του, ενώ το story απαιτεί ένα πολύ πιο δομημένο, scripted ρυθμό. Και οι σχεδιαστικές διαφορές του ενός με του άλλου είναι φως φανάρι.

Το We Happy Few προτείνεται για αγορά μεν, απέχει πολύ από την αρτιότητα δε. Τα κομμάτια που το απαρτίζουν είναι εξαιρετικά ξεχωριστά, αλλά έχουν δεθεί άτσαλα και με έλλειψη λεπτότητας, σχηματίζοντας ένα απλώς ανεκτό, buggy αποτέλεσμα.

Το Gamehorizon δίνει με επιφύλαξη thumbs up.

Μείνετε συντονισμένοι με το GameHorizon.gr για όλα τα νέα του Gaming, Anime, Gaming Gear αλλά και PnP. Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο και να κάνετε Like για να υποστηρίξετε την ομάδα μας.

Gaming | eSports | Previews| Reviews | Anime | Events | Technology .

9

Γραφικά

7.0 /10

Ήχος

10.0 /10

Σενάριο

10.0 /10

Gameplay

9.0 /10

Θετικά

  • Εξαιρετικός ηχητικός τομέας
  • Φανταστικό writing.
  • Βρετανικό όσο δεν πάει.
  • Βασίζεται στο stealth.
  • Θεέ μου αυτό το writing είναι καλό.

Αρνητικά

  • Inventory System
  • Το story με το gameplay δεν ταιριάζουν.
  • Αλλαγή χαρακτήρων στα acts.
  • Bugs.
  • Mechanics που είναι απλώς gimmicks.
  • Αδικαιολόγητα βαρύ στο σύστημα.
  • Άδειος κόσμος.
  • Ηλίθια mechanic για το πότε σας κυνηγάνε.
  • Παραείναι εύκολο.
  • Ψηλοάχρηστο crafting.

Πληροφορίες παιχνιδιού
Genre RPG, Survival,
Platforms PC, Playstation 4, Xbox One
Αρ. παικτών Single Player
Εταιρία Ανάπτυξης Compulsion Games
Εκδότης Gearbox Publishing
Διάθεση Steam, PS Store, Xbox Live Marketplace,
Ημ. Διάθεσης 10 Αυγούστου 2018

Απαιτήσεις παιχνιδιού
Λειτ. Σύστημα 64 bit, Windows 7 and above
Επεξεργαστής Triple-core Intel or AMD, 2.0 GHz or faster
Μνήμη 8 GB RAM
Κάρτα Γραφικών NVIDIA GeForce 460 GTX or AMD Radeon 5870 HD series or higher Mobile: NVIDIA GeForce GTX 580M or higher.
Χωρητικότητα 6 GB διαθέσιμος χώρος

Δημιουργός των Ayumi (+ enhanced edition), Broken Reality, The Devil Inside, Rot: A kinetic novel, ο Σταύρος ασχολείται από μικρή ηλικία με το gaming και το game development. Sucker για θρίλερ και το Cthulhu Mythos, θέλει να μοντερνοποιήσει πολλά στοιχεία του τελευταίου και να το ξαναφέρει στη mainstream horror κοινότητα.